Wendy's Food

Foodblog

Categorie: Bijgerechten (pagina 1 van 3)

Stap voor stap: courgettekoekjes met krab en rookkaas. En saus, altijd saus!

Oef, dit is een fijn recept! En makkelijk te volgen, hoewel af en toe wat snel… Pauzeknop is handig:)!

 

Simpele mosterdsoep, lieve mensen!

Kijk hoe makkelijk:

En zo wordt ‘ie dan<3:

Mosterdsoep met witte wijn en prei

Zondag simpele soepdag: heldere groentesoep met gegrild yoghurtbrood en peterseliepesto

Heldere groentesoep met yoghurtbrood en peterseliepesto

Het gutst hier de hele dag al van de regen. Puik weer voor het krantje, de lik verf, de film, het boek-in-bad project, de sauna wellicht. En een beetje bakken. Doen we niet te moeilijk over, vandaag, omdat al die andere lekkere ontspannenheid ook nog in het program moet passen, nietwaar? En dan gaan we natuurlijk ook niet stoeien met allerlei moeilijke ingrediënten, nee nee. We houden een super simpele soepdag. En ik hou het kort, want ik moet nog verven, badderen, boeken, kranten én filmen. Punt;). Lees verder

Doe de bieten-koriander test en help ons met een belangrijk vraagstuk! Of maak het bietensalade-recept.

Frisse rode bieten salade met wasabi

Zo, dat is een tijd geleden zeg, dat deze paarsrode kroten (sommige mensen kennen de biet onder deze benaming, ik had er zelf nog nooit van gehoord wat mij erg teleurstelde) bij ons aan tafel mochten schuiven. Trouwens, niet helemaal waar, ik heb er nog eens een keer een soep van gemaakt die met een staande ovatie ontvangen werd. Maar verder…ze hebben in dit huis niet echt een hoog ‘bord aflikbaar’ gehalte. Zo werd er dus ook wat zuur gekeken toen ik deze salade presenteerde. Al mijn overredende argumenten (zohw gezond, superfood, kijk wat een mooie vlekken dit maakt op je witte shirt, je gaat er heel geinig rood van plassen straks) ten spijt: er werd met lange tanden gegeten en achteraf ‘viel het wel mee’. To put it mildly. Ik heb er zelf heerlijk van zitten smullen.

Vaak wordt mij gevraagd of rode biet dan net zoiets is als koriander en dat kan ik kan na dit tafereel volmondig beamen. Van koriander hebben bovenstaande lange tanden eters ook een afkeer, namelijk. Ik weet dat er massa’s mensen zijn die al een hele tijd rondliepen met dit prangende vraagstuk, als een splinter in hun vinger. Bij deze!
Mmm, bedenk ik me, echt statistisch verantwoord is het natuurlijk niet, zo’n test met maar 3 deelnemers. Willen we wat serieuzer overkomen, moeten we toch wat meer data verzamelen. Eens? Doe je mee dan? Leuk!!
Zorg dat je scherp en gefocust bent voordat je tot beantwoording overgaat:

A) Ik hou alleen van koriander en niet van rode biet
B) Ik hou alleen van rode biet en niet van koriander
C) Ik hou niet van koriander en niet van rode biet
D) Ik hou van koriander én van rode biet

Weer wat wijzer, dank! Ben je een B-er of een D-er, ga dan lekker met het recept aan de slag!
Lees verder

Supergezonde Oosterse salade met gebakken wilde perzik en een waanzinnige kokosmelk-dressing

Knisperende Oosterse salade met gebakken wilde perzik en een waanzinnige kokosmelk-dressing

Jawel, vandaag is het zo ver: de groene dag! Geen idee of dat wel zo handig is op vrijdag-snackdag, maar het borrelde als een kaassoufle in een frituurpan omhoog. Nou, probeer daar maar eens weerstand aan te bieden. Onbegonnen werk. Trouwens, mij heb je er niet mee, met zo’n groene dag. Ik hap net zo lief in een knisperfrisse rijkgevulde schotel bladgroenten als in een tosti met extra kaas en mayo (maar als ik dat teveel eet dan graaf ik met vork en mes mijn eigen graf, dat kan de bedoeling van het leven niet zijn). Mits de dressing goed is, uiteraard, daar staat of valt die hele berg vitaminen mee.
Rule number one in saladeland: zonder dressing geen salade! En nee, dan bedoel ik natuurlijk niet de discutabele inhoud van een fles slasaus uit de supermarkt. Je moet het voor de gein eens testen, eentje met en eentje zonder. Gewoon lekker wat groene en rode dingen klein snijden en door elkaar husselen. Zakje gemengde salade erbij. Wat ik hieronder schets zou zomaar een mogelijk scenario kunnen zijn:

-Bord 1 hussel zonder dressing: Netjes schuif je met je mes een kleine hoeveelheid salade op je vork. Als je halverwege bord en mond bent, flikkert de hele boel ervan af. Bij poging 3 lukt het je eindelijk iets in je mond te laten verdwijnen. Je sluit je ogen en proeft. Het proeft groen. Behoorlijk groen, zelfs. Het voelt alsof je eindelijk het antwoord hebt gekregen op de brandende vraag hoe gras smaakt. De komkommer en de paprika leuken het geheel wel wat op, maar erg enthousiast word je er niet van. Je spoelt alles snel weg met een glas water. De rest van het bord schuif je theatraal opzij.

-Bord 2 hussel met dressing: Netjes schuif je met je mes een kleine hoeveelheid salade op je vork. In een vloeiende beweging bereikt de vork zijn doel. Je sluit je ogen en proeft. Een explosie van smaak en structuur barst los in je mond. Het proeft compleet en volledig in balans, als de donderklap die volgt op de bliksemflits. Het pikante zoetzure van de dressing, het knisperfrisse van de sla, het coole van de komkommer, de bite van de paprika…manman, wat een ervaring. Je rent naar je wijnvoorraad en schenkt een glas van je beste fles in. Gulzig maak je het bord leeg, laat een dikke boer en likt het laatste beetje dressing van het porselein.

Ha, is me dat even een onafhankelijke en betrouwbare test! Zullen we maar, dan? Hophop, aan de Oosterse knispersalade mét superdressing! Lees verder

Gambataartje met brie, peer en chili-knoflook olie. Voor de leuke visite:D.

Gambataart!

Je kent het wel he, het fenomeen visite (zelf doe ik er niet zo erg aan, ik heb het al druk genoeg om mezelf te vermaken). Eigenlijk zijn er, van wat ik mij kan herinneren toen ik nog sociaal was, twee soorten: de leuke en de niet leuke. Je hebt dus van die avondjes dat je met je kont stijfjes in je zwarte lederen bank gedrukt zit, en je naarstig op zoek bent naar het volgende gespreksonderwerp. Want als hij maar niet valt, die oorverdovende stilte die zo hard tegen je trommelvliezen aan dreunt dat het pijn doet.
Je schenkt 2 kopjes koffie, tussen het gezellig keuvelen door. Er staat zelfs een Delfts blauw schoteltje met koekjes klaar, met wel 3 verschillende soorten. Voor ieder wat wils, zeg maar. Als je bij het onderwerp ‘hoe is het met de kinderen’ aangekomen bent, wordt het tijd voor iets sterkers. Niet te gek, misschien een glas rode wijn? Die heb je meegenomen van jullie laatste vakantie in Frankrijk, zo bij de lokale wijnboer weggeplukt. Doet het altijd goed, zo’n verhaal, en stralend neem je na het eerste overdreven mondgerol de goedkeurende humhums en complimenten over deze uitstekende keuze in ontvangst. Tijd ook, om de nootjes en de blokjes kaas die je haastig (je was weer eens laat uit je werk) uit het AH schap heb gevist te presenteren. Nog meer gekeuvel. Wat een sfeer en gezelligheid.
Je schenkt nog een 2e glas van dat waterige Franse spul, je bezit een grenzeloze gastvrijheid.
Als de klok met een enkele slag aankondigt dat het half 11 is, wordt het toch echt wel tijd voor het bezoek om te gaan. Immers, morgen gaat gewoon de wekker weer! Met een ‘ontzettend leuk, dat moeten we toch echt vaker doen’ verdwijnt de visite, geruisloos oplossend in de duisternis aan de voorbode van de komende nacht (wat natuurlijk niet helemaal waar is, omdat er best veel lantaarnpalen met verkwistend licht in je straat staan te stralen, waardoor je ze 50 meter verder nog ziet lopen).

Je hebt ook van die avondjes, die geen draaiboek nodig hebben. Die lopen als een pas gesmeerde scharnier. Die je eerst om laten vallen van het lachen, en later van nét dat ene glaasje teveel. Die avondjes, waarbij de gesprekken moeiteloos in elkaar overvloeien en degene die het hardst schreeuwt het woord krijgt. Of dat iedereen als een voortgeblazen wolkenpartij naarstig door elkaar heen praat zodat niemand nog begrijpt wat er eigenlijk verteld wordt en door wie, en dat je zeker weet dat de druppels gemorste rode wijn op je witte tapijt blijvend onderdeel van je interieur worden. Maar gelachen wordt er. En geproost. En gegeten. Er is liefde. Overal. Dit zijn de mensen die je vertellen dat je gulp openstaat voordat je naar buiten gaat.
Die visite is heilig. Die visite verdient het dat je de beste wijnen in huis haalt, en ze laat drinken uit je mooiste kristallen glazen. Die visite verdient het ook, by far, dat je gambataartjes voor ze bakt. Echt:). Lees verder

Smeuïge borrelnootjes-kipnuggets met sambal-yoghurtsaus.

Sommige dagen hebben een gouden randje. Echt, ze zitten er tussen. Die dagen, dat je zegevierend door het leven danst, en met zevenmijls laarzen torenhoog boven jezelf uitstijgt, alsof je eindelijk het knopje van de schietstoel hebt gevonden. Dat alles wat je oppakt een fluwelen aanraking heeft, als katjes aan een bloeiende wilgenboom.
Dit is zo’n dag, lieve mensen! Ik probeer hem in de tijdmachine te proppen, te kopiëren en te transporteren naar morgen en, het liefst, naar de rest van mijn leven, maar kennelijk werkt dat niet zo. Of de handleiding van de tijdmachine klopt niet, dat is ook een voor de hand liggend iets. Dus braad ik de boter uit en verrek een spier in mijn nek om maar te kunnen zien hoe de rest van deze verrukkelijke dag gaat lopen. En ik denk aan sappige, knapperige kipnuggets die met een heerlijke bite in mijn mond uiteenspatten. Zomaar zin in.

Omdat toeval niet bestaat en het universum het wil: een nugget is een goudklomp, lees ik. Het is nog wel meer, maar de goudklomp spreekt me op de dag met het gouden randje natuurlijk het meeste aan. Kip in goud veranderen, dat moet niet al te moeilijk zijn, hoewel een aantal van onze medemensen het met wat schraapvlees gelukt is er een behoorlijk potje oud ijzer van te frituren. (Ik noem geen namen, verder.) Daar meten wij ons niet mee, ben je belazerd, wij scharen ons niet bij die lelijke club. Wij gaan voor het ultieme, meest malse stukje kippenvlees met de meest krokante crunch: euforie in je donder en bliksemschichten in je hersenpan!

Zo, meer dan gelukt, met een verrassend lage moeilijkheidsgraad. Kan ook niet anders, op een dag als deze:). Wie wil dat nou niet? Lees verder

De lekkerste kaas-salsa saus evehh

De lekkerste kaas-salsa saus evahh

Ik ben meestal wakker als het werk van de straatlantaarns erop zit. Wat, in deze opgewekte tijd van het jaar, redelijk tot zeer vroeg is. In de regel staar ik dan voor de vorm nog een paar luttele momenten naar het plafond, totdat het hoofd, inmiddels zo kwiek als een muis in een berg pindakaas, het écht genoeg vindt geweest en in een hoge versnelling tot actie overgaat.
Zo vanmorgen dacht ik na over een recept voor vandaag, en prompt kreeg ik een enorme behoefte aan tortilla chips met heel veel saus (je kan mij in de prille ochtend werkelijk alles laten eten, van rauwe oesters tot hete bliksem), gevolgd door de vraag: welke saus dan? Ik probeerde me een beeld te vormen van allerlei bij tortilla chips passende sauzen, maar kwam niet verder dan tomatensalsa en kaasdip.
Tot zover de creativiteit.
In het verleden trachtte ik nog wel eens zo’n stilstaand proces te forceren door echt vreselijk dwingend na te denken om er ook maar iets uit te persen, maar daar bereikte ik eigenlijk niets meer mee dan een berg frustatie die zich als een pasgeboren piepkuiken in het koppie nestelde. Dus ging ik iets anders doen (wat Facebooken, emails beantwoorden en andere op de smartphone geestdodende activiteiten uitvoeren), want je laat ook geen dijken ontploffen om een glas water te bemachtigen.
En warempel, het fenomenale sauzen inzicht landde tijdens het tanden poetsen. Een Mexicaanse ratjetoe, sprak mijn volslagen niet-rationele rechterhersenhelft, een samensmelting  tot een vingerlikkende, onweerstaanbare dikke dip creatie. Oh yeah!
Ik vind ‘m meer dan gelukt. Nog even tortilla chips halen. En Corona. En een sombrero. Lees verder

Gevuld knoflookbrood met rucola-pesto

Knoflookbrood met rucola-pesto

Een held is het, de Bakker. Althans, de échte dan he, de ambachtelijke. Ik doel natuurlijk niet op de hannes die een kant en klaar deegwerk de oven in zwiept, tussendoor zijn nagels vijlt, en als het belletje tring doet de ovenhandschoenen aantrekt en “ziezo” zegt. Nee, ik heb het over de Schepper, die zich met robuuste getatoeëerde armen door het zware deeg heen worstelt en daar een machtig mooi knapperig brood van vervaardigt. Die, lang voordat de eerste lichtkogels de aardbol raken, met chirurgische precisie inkepingen in de gistbollen kerft, zijn zwarte bakkersbuis en sloof oesterbleek van het dwarrelende bloem. En manman, die extatische geuren die hij uiteindelijk voort weet te brengen, niets prikkelender voor zintuig en geest dan dat. Een Meester. Een Kunstenaar. Een Baas. Of een Meesteres. Een Kunstenares. Een Bazin. In de goddelijke vrouwelijke variant.

Die bedrevenheid is voor ons simpele zielen uiteraard niet weggelegd. En dan nog, al zouden we met ons brein enigszins in de buurt kunnen komen van zoveel liefde en passie voor Het Brood, het zou te weinig zijn. Dus behelpen we ons maar, met roeien en riemen slaan we ons er doorheen.  Als liefhebber. Van Brood. Gevuld. Bij deze:) Lees verder

Gele rijstsalade met spinazie, artisjok, biefstukblokjes en tabascopopcorn

Gele rijstsalade met spinazie, artisjok en biefstukblokjes

Ik zit in de wachtkamer, vandaag. En als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan een wacht-dag. Zo’n dag waarop werkelijk niemand telefonisch bereikbaar is. Er gewoon niet gereageerd wordt op je, toch wel dringende, whatsapp berichten en email. Je laptop niet op wil starten. Je, natuurlijk, in de eindeloze pinrij van de kassa staat terwijl je alleen cash bij je hebt. Je, echt onmisbare, pakket niet bezorgd wordt. Je jezelf in een strakke spijkerbroek hebt gehesen op de dag dat je Iphone om een plek in de koelkast schreeuwt. Dat heeft er misschien niet zoveel mee te maken, denk je, maar ik kan toch niet wachten totdat ik ‘m van mijn plakkerige benen kan stropen. Of totdat de lucht heel sympathiek zijn donderwolken boven mijn hoofd groepeert en het verkwikkende hemelwater over me uitstort. Ik wacht me suf.
Voordeel is dat ik tijdens dit oervervelende proces een zwierig zomers recept in elkaar heb geflanst. Jaaha, ik ga dóór, wat nou wachten! Een doorbraak forceren, hup, aan de slag, de pot op met dat idiote getreuzel, weg met die talmende gezapigheid, het meedeinen met de bloedeloze beweging, leve de actie!
Iets met koude gele rijst en hete popcorn. Omdat ik het daar een buitengewoon geschikte dag voor vind. Nu maar weer wachten tot het volk aan tafel schuift en ik de meerdere staande ovaties dankbaar in ontvangst kan nemen. Zucht;). Lees verder

Oudere berichten

© 2019 Wendy's Food

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram
LinkedIn