Wendy's Food

Foodblog

Categorie: Groentegerechten (pagina 1 van 3)

Stap voor stap: courgettekoekjes met krab en rookkaas. En saus, altijd saus!

Oef, dit is een fijn recept! En makkelijk te volgen, hoewel af en toe wat snel… Pauzeknop is handig:)!

 

Zondag simpele soepdag: heldere groentesoep met gegrild yoghurtbrood en peterseliepesto

Heldere groentesoep met yoghurtbrood en peterseliepesto

Het gutst hier de hele dag al van de regen. Puik weer voor het krantje, de lik verf, de film, het boek-in-bad project, de sauna wellicht. En een beetje bakken. Doen we niet te moeilijk over, vandaag, omdat al die andere lekkere ontspannenheid ook nog in het program moet passen, nietwaar? En dan gaan we natuurlijk ook niet stoeien met allerlei moeilijke ingrediënten, nee nee. We houden een super simpele soepdag. En ik hou het kort, want ik moet nog verven, badderen, boeken, kranten én filmen. Punt;). Lees verder

Zondag soepdag: Tandoori bloemkoolsoep met kokosmelk en spekjes

Tandoori bloemkoolsoep

Zondag soepdag op de maandag! Jaha, het kan;).
Ooit kocht ik uit ‘sla je slag dit is echt een koopje’ overwegingen een kilozak tandoorikruiden. Daar lag hij dan, op een achteraffie, geduldig wachtend tot het tijd was om hem om te toveren in een fabuleus gerecht. De dagen werden maanden, de seizoenen kwamen en gingen. Tandoorikilo, die hoorde je niet. Hij wachtte af, in de steevaste overtuiging dat zijn tijd nog zou komen, als een eeuwenoud fossiel dat na vele ondergrondse jaren eindelijk spectaculair zijn opwacht maakt en het daglicht gulzig absorbeert. Tijd is niet van belang in het leven van Tandoorikilo. En verdraaid, de beloning voor zijn geduldige optreden is groots: de ongeëvenaarde samenwerking met Bloemkool is niet minder dan spectaculair te noemen.
Nu de geest uit de fles is, moet Tandoorikilo wel wat haast gaan maken alles uit zijn leven te halen wat erin zit. Immers, zo open en verknipt als hij is, is hem niet meer het eeuwige leven gegund. Live life to the max, Tandoorikilo, gogogo! Tandoorikilo inmiddels een klein beetje leren kennende,  zullen we hem derhalve vaker voorbij zien schuiven, op dit medium. Geef hem een oordopjes-waardig applaus en een warm welkom, mensen! Hij maakt de blits waar! Lees verder

Romige broccolisoep met avocado en rivierkreeftstaartjes

 

Romige broccolisoep met avocado en rivierkreeftstaartjes

Ik dacht: het wordt zo langzamerhand eens tijd om Zondag Soepdag weer wat nieuw leven in te blazen, vind je niet? Zondag is een uitgesproken Soepdag. Laat ontbijten, boekie lezen, muziek luisteren, een zondagmiddag-met-kaasplank-wijn, Studio Sport en Heel Holland Bakt (ik vond Martine erg leuk, maar André heeft zeker zijn momenten). Alles mag in slow motion modus. Mooi man! Nu is het niet elke week zo’n feest, (er gebeuren soms ook dingen die moeten gebeuren) maar dat ontneemt de zondag niet de “hey, chill dude!” status.
Dan doen we ook niet te ingewikkeld met eten. Soep met brood. Hummmn, dat klinkt als het soort eten dat je nodig hebt voor je verbrandingsoven en je gezondheid en meer niet. Nou, ha, schop je daar even de bal ver over! Soep, lieve mensen, soep is een zo ondergewaardeerd iets. Soep kan koud en heet, vol en dun, hartig en zoet, ingewikkeld en eenvoudig; als amuse, als voor,- hoofd- en nagerecht… Oneindig in zijn variaties.

Daar kunnen we wel iets mee, toch?  Dit broccoli-avocado huwelijk is echt een fijne, warme zondagvuller. En absoluut Easy-Sunday-Proof. Soepen, maar! Lees verder

Doe de bieten-koriander test en help ons met een belangrijk vraagstuk! Of maak het bietensalade-recept.

Frisse rode bieten salade met wasabi

Zo, dat is een tijd geleden zeg, dat deze paarsrode kroten (sommige mensen kennen de biet onder deze benaming, ik had er zelf nog nooit van gehoord wat mij erg teleurstelde) bij ons aan tafel mochten schuiven. Trouwens, niet helemaal waar, ik heb er nog eens een keer een soep van gemaakt die met een staande ovatie ontvangen werd. Maar verder…ze hebben in dit huis niet echt een hoog ‘bord aflikbaar’ gehalte. Zo werd er dus ook wat zuur gekeken toen ik deze salade presenteerde. Al mijn overredende argumenten (zohw gezond, superfood, kijk wat een mooie vlekken dit maakt op je witte shirt, je gaat er heel geinig rood van plassen straks) ten spijt: er werd met lange tanden gegeten en achteraf ‘viel het wel mee’. To put it mildly. Ik heb er zelf heerlijk van zitten smullen.

Vaak wordt mij gevraagd of rode biet dan net zoiets is als koriander en dat kan ik kan na dit tafereel volmondig beamen. Van koriander hebben bovenstaande lange tanden eters ook een afkeer, namelijk. Ik weet dat er massa’s mensen zijn die al een hele tijd rondliepen met dit prangende vraagstuk, als een splinter in hun vinger. Bij deze!
Mmm, bedenk ik me, echt statistisch verantwoord is het natuurlijk niet, zo’n test met maar 3 deelnemers. Willen we wat serieuzer overkomen, moeten we toch wat meer data verzamelen. Eens? Doe je mee dan? Leuk!!
Zorg dat je scherp en gefocust bent voordat je tot beantwoording overgaat:

A) Ik hou alleen van koriander en niet van rode biet
B) Ik hou alleen van rode biet en niet van koriander
C) Ik hou niet van koriander en niet van rode biet
D) Ik hou van koriander én van rode biet

Weer wat wijzer, dank! Ben je een B-er of een D-er, ga dan lekker met het recept aan de slag!
Lees verder

Supergezonde Oosterse salade met gebakken wilde perzik en een waanzinnige kokosmelk-dressing

Knisperende Oosterse salade met gebakken wilde perzik en een waanzinnige kokosmelk-dressing

Jawel, vandaag is het zo ver: de groene dag! Geen idee of dat wel zo handig is op vrijdag-snackdag, maar het borrelde als een kaassoufle in een frituurpan omhoog. Nou, probeer daar maar eens weerstand aan te bieden. Onbegonnen werk. Trouwens, mij heb je er niet mee, met zo’n groene dag. Ik hap net zo lief in een knisperfrisse rijkgevulde schotel bladgroenten als in een tosti met extra kaas en mayo (maar als ik dat teveel eet dan graaf ik met vork en mes mijn eigen graf, dat kan de bedoeling van het leven niet zijn). Mits de dressing goed is, uiteraard, daar staat of valt die hele berg vitaminen mee.
Rule number one in saladeland: zonder dressing geen salade! En nee, dan bedoel ik natuurlijk niet de discutabele inhoud van een fles slasaus uit de supermarkt. Je moet het voor de gein eens testen, eentje met en eentje zonder. Gewoon lekker wat groene en rode dingen klein snijden en door elkaar husselen. Zakje gemengde salade erbij. Wat ik hieronder schets zou zomaar een mogelijk scenario kunnen zijn:

-Bord 1 hussel zonder dressing: Netjes schuif je met je mes een kleine hoeveelheid salade op je vork. Als je halverwege bord en mond bent, flikkert de hele boel ervan af. Bij poging 3 lukt het je eindelijk iets in je mond te laten verdwijnen. Je sluit je ogen en proeft. Het proeft groen. Behoorlijk groen, zelfs. Het voelt alsof je eindelijk het antwoord hebt gekregen op de brandende vraag hoe gras smaakt. De komkommer en de paprika leuken het geheel wel wat op, maar erg enthousiast word je er niet van. Je spoelt alles snel weg met een glas water. De rest van het bord schuif je theatraal opzij.

-Bord 2 hussel met dressing: Netjes schuif je met je mes een kleine hoeveelheid salade op je vork. In een vloeiende beweging bereikt de vork zijn doel. Je sluit je ogen en proeft. Een explosie van smaak en structuur barst los in je mond. Het proeft compleet en volledig in balans, als de donderklap die volgt op de bliksemflits. Het pikante zoetzure van de dressing, het knisperfrisse van de sla, het coole van de komkommer, de bite van de paprika…manman, wat een ervaring. Je rent naar je wijnvoorraad en schenkt een glas van je beste fles in. Gulzig maak je het bord leeg, laat een dikke boer en likt het laatste beetje dressing van het porselein.

Ha, is me dat even een onafhankelijke en betrouwbare test! Zullen we maar, dan? Hophop, aan de Oosterse knispersalade mét superdressing! Lees verder

De lekkerste kaas-salsa saus evehh

De lekkerste kaas-salsa saus evahh

Ik ben meestal wakker als het werk van de straatlantaarns erop zit. Wat, in deze opgewekte tijd van het jaar, redelijk tot zeer vroeg is. In de regel staar ik dan voor de vorm nog een paar luttele momenten naar het plafond, totdat het hoofd, inmiddels zo kwiek als een muis in een berg pindakaas, het écht genoeg vindt geweest en in een hoge versnelling tot actie overgaat.
Zo vanmorgen dacht ik na over een recept voor vandaag, en prompt kreeg ik een enorme behoefte aan tortilla chips met heel veel saus (je kan mij in de prille ochtend werkelijk alles laten eten, van rauwe oesters tot hete bliksem), gevolgd door de vraag: welke saus dan? Ik probeerde me een beeld te vormen van allerlei bij tortilla chips passende sauzen, maar kwam niet verder dan tomatensalsa en kaasdip.
Tot zover de creativiteit.
In het verleden trachtte ik nog wel eens zo’n stilstaand proces te forceren door echt vreselijk dwingend na te denken om er ook maar iets uit te persen, maar daar bereikte ik eigenlijk niets meer mee dan een berg frustatie die zich als een pasgeboren piepkuiken in het koppie nestelde. Dus ging ik iets anders doen (wat Facebooken, emails beantwoorden en andere op de smartphone geestdodende activiteiten uitvoeren), want je laat ook geen dijken ontploffen om een glas water te bemachtigen.
En warempel, het fenomenale sauzen inzicht landde tijdens het tanden poetsen. Een Mexicaanse ratjetoe, sprak mijn volslagen niet-rationele rechterhersenhelft, een samensmelting  tot een vingerlikkende, onweerstaanbare dikke dip creatie. Oh yeah!
Ik vind ‘m meer dan gelukt. Nog even tortilla chips halen. En Corona. En een sombrero. Lees verder

Courgette spaghetti met gerookte dingen, spinazieroomsaus en kaaspretzels

Courgette spaghetti met gerookte dingen, spinaziesaus en kaaspretzels

Wow! Dacht ik. En gelijk daar achteraan ook meteen: sjonguh. Courgette spaghetti, alweer eventjes geleden, geïntroduceerd door Appie. Wow, omdat het een hip en allejezus gezond product is. Het zet aan tot creatief eten, en dat kunnen we alleen maar met hels gejuich omarmen. Dat er meer dingen zijn dan aardappelen, groente en vlees zijn voor ons vastgeroeste Hollanders, zeg maar. En dan de sjonguh. De prijs. 1,99 voor een hoopje van 400 gram. Dat is, zo ongeveer,  het gewicht van een middelgrote courgette. Dat begrijp ik dan weer niet zo goed, zo’n groene knuppel kost in de waan van deze dag nog niet eens 50 cent. Doe je het leuk, dan moet de prijs ook overeind blijven staan, vind ik, als een knoert van een boom in een zware westerstorm. Of misschien kost de verpakking wel dik een Euro, dat kan natuurlijk ook. Juist, ja.
Dus kocht ik een spirelli. Machtig vernuftig dingetje. Kun je werkelijk waar alles mee spirelleren. Zonder worstelen, een verhit rood hoofd, 32.194 ongewenste uitlatingen en putten in je vloer van het betere gooi- en smijtwerk. Serieus. Dat overkomt mij nog wel eens met soortgelijke apparaten, het onhandige gehannes ermee, manmanman. Mangosnijder: werkt niet. Blikopener: gewoon, niet. Doe mij er eens eentje waarmee ik daadwerkelijk een blik in enkele soepele bewegingen open kan draaien, zonder mezelf stinkend nat met tonijnsap onder te spetteren. Ik zal je eindeloos erkentelijk zijn. Avocado-ontpitter: breekt bij eerste gebruik genadeloos in tweeën. Appelklokhuisverwijderaarvierendeler: bestaat niet. Tsss. Belachelijk.
Ik ben er klaar voor, de spirelli als een trofee in mijn opgeheven hand, kom maar door met die courgette! Lees verder

Koude tortilla-pizza salade. Of zoiets.

Ach, waar was ik nou toch? Whaaat happened? Ik zou willen zeggen dat ik een mega fijne overzeese vakantie heb gehad, met allerlei fantastische belevenissen en daar uren over door zou mogen wauwelen. De voeten in het warme zand, terwijl ik gekke zeebeesten ving met mijn bamboe hengel en daar op mijn eigen privéstrand een bbq-feest omheen bouwde met een gemeleerd gezelschap van blije mensen en dat we dan dansten tot die prachtige koperrode ploert onderging. Of dat ik een mega verjaardagsfeest vierde dat twee volle weken in beslag nam qua uitnodigingen, catering, de hele bubs, en waar ik dus al mijn pijlen op moest richten. Of dat ik zoohw waanzinnig verliefd was dat mijn hersenen dienst weigerden, volslagen lamgelegd door de vlinders die overal in mijn lichaam, en vooral in mijn hoofd, kriebelden, brandend van verlangen om hemelse onbekende oorden te verkennen.

Nee.

Ik hoestte. Ik zakdoekde. Ik traande. Ik hield amper de hersenen. Manman, wat een ellende. De zeebeesten tot snot, de bbq tot een smeulend restje niks-vuur, het dansen tot zwalken, de verjaardag tot aspirine-cocktails, de vlinders terug naar wegvretende buxusrupsen. In de cocon. Het hoofd tot nul gedegradeerd.

Maar hey, alles is terug, voor de komende 20 jaar (ik ben namelijk nooooit ziek, wat een toestand is dat zeg)! Het zonnetje schijnt, lieve mensen! Wat een mooie dag om er weer te zijn, om weer fijne receppies te delen en te genieten van wat er gewoon is, nu. Dus ja, doen we deze koude tortillapizza op de dag van de herborenen? Dacht het wel, he:D! Lees verder

Uit de winter- en in de voorjaarsdip: sjeuïge zoete aardappel. In je nakie;).

Sjeuïge zoete aardappel dip

Driedubbeldik omcirkeld op de kalender: de internationale dag van het naakt tuinieren! Hup, naar buiten mensen, in de luchtige kledij die de natuur je geschonken heeft. Laat de boel maar lekker zwieren en zwaaien terwijl je als een malle in moeder aarde staat te wroeten en aan halsstarrig onkruid trekt. Haha. Fantastisch verzonnen.
Krijg je natuurlijk hartstikke honger en dorst van, van zo’n dag ploeteren in je zalige blote niksie. En als je met zwetende billen in je moestuin bezig bent geweest, heb je vast wel een paar van die lekkere zoete aardappelen geoogst. Geen twijfel mogelijk.
Die gaan we eens even fijn metamorferen naar een sappige voorjaarsdip. Mag ook gewoon in je nakie, kan jou het schelen. Plakken we er gewoon de internationale dag van het naakt koken aan vast. Kleding is echt zo een overgewaardeerd iets. Schenk alvast een bruisend glas bubbelwijn in, anders, en proost op je mooiste bezit: je spetterende lijf! Lees verder

Oudere berichten

© 2019 Wendy's Food

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram
LinkedIn