Wendy's Food

Foodblog

Categorie: Kaasdingen (pagina 1 van 2)

Stap voor stap: courgettekoekjes met krab en rookkaas. En saus, altijd saus!

Oef, dit is een fijn recept! En makkelijk te volgen, hoewel af en toe wat snel… Pauzeknop is handig:)!

 

Doe de bieten-koriander test en help ons met een belangrijk vraagstuk! Of maak het bietensalade-recept.

Frisse rode bieten salade met wasabi

Zo, dat is een tijd geleden zeg, dat deze paarsrode kroten (sommige mensen kennen de biet onder deze benaming, ik had er zelf nog nooit van gehoord wat mij erg teleurstelde) bij ons aan tafel mochten schuiven. Trouwens, niet helemaal waar, ik heb er nog eens een keer een soep van gemaakt die met een staande ovatie ontvangen werd. Maar verder…ze hebben in dit huis niet echt een hoog ‘bord aflikbaar’ gehalte. Zo werd er dus ook wat zuur gekeken toen ik deze salade presenteerde. Al mijn overredende argumenten (zohw gezond, superfood, kijk wat een mooie vlekken dit maakt op je witte shirt, je gaat er heel geinig rood van plassen straks) ten spijt: er werd met lange tanden gegeten en achteraf ‘viel het wel mee’. To put it mildly. Ik heb er zelf heerlijk van zitten smullen.

Vaak wordt mij gevraagd of rode biet dan net zoiets is als koriander en dat kan ik kan na dit tafereel volmondig beamen. Van koriander hebben bovenstaande lange tanden eters ook een afkeer, namelijk. Ik weet dat er massa’s mensen zijn die al een hele tijd rondliepen met dit prangende vraagstuk, als een splinter in hun vinger. Bij deze!
Mmm, bedenk ik me, echt statistisch verantwoord is het natuurlijk niet, zo’n test met maar 3 deelnemers. Willen we wat serieuzer overkomen, moeten we toch wat meer data verzamelen. Eens? Doe je mee dan? Leuk!!
Zorg dat je scherp en gefocust bent voordat je tot beantwoording overgaat:

A) Ik hou alleen van koriander en niet van rode biet
B) Ik hou alleen van rode biet en niet van koriander
C) Ik hou niet van koriander en niet van rode biet
D) Ik hou van koriander én van rode biet

Weer wat wijzer, dank! Ben je een B-er of een D-er, ga dan lekker met het recept aan de slag!
Lees verder

Mexicaanse lasagne-rolletjes met kip en quacomole. Behoorlijk in de war, lijkt mij.

Mexicaanse lasagne-rolletjes met kip en quacomole

Soms kun je compleet in de war zijn met dagen en tijd, zelfs met seizoenen. Zo kun je je  op een maandag wanen, met schitterend nazomerweer. Blijkt dat je al middenin de week zit, op een herfstachtige woensdag met een voortrazende wind die de pet van je bol blaast en je de ernstige overweging maakt om de verwarming aan te zetten, of een dikke trui achter uit je kast te vissen omdat je snotverdorie, toch wel enorm zit te lidderen in je korte mouwen shirtje.

Want weet je, je bent er helemaal nog niet aan toe, aan dit seizoenswisselend gedoe. Ergens in oktober, ja, dan mag de natuur zijn omslag maken, en jij je op jouw beurt verschuilen achter warme chocolademelk met een grote dot vers geslagen room. Dan mag je onder je fleece deken tegen de kachel kruipen, met een dikke pil waarvan je je had voorgenomen die van de zomer al uit te hebben gelezen, maar je zo druk was met zonnige dagen en zwoele avonden dat dat nou net even niet in het schema paste.  Dan mag je mijmerend opgeslokt worden door de gele vlammen van het knapperend haardvuur en, voor mijn part, daar zelfs marshmallows boven roosteren. Dan he, dan! Toch niet begin september al, mensen?! Nee toch??

Nou, daar kun je dus best heel erg van in de war raken. Zo erg zelfs, dat je het besef dat je eigenlijk iets zoets zou moeten maken volledig kwijt bent. Niks geen Wendy’s sweet wednesday. En kijk dan wat je wel voorgeschoteld krijgt, vandaag? Mexicaanse lasagnerolletjes? Behoorlijk in de war, naar mijn mening. Maarja. Op sommige dingen heb je nu eenmaal geen invloed.  Lees verder

Bolognesebrood met mozzarella. Snelle topper!

Bolognesebrood met mozzarella

Ik heb me een tijdje kunnen verschuilen achter het begrip vakantie, maar inmiddels is het alweer ‘de dinsdag erna’. Voor sommigen al meerderen dinsdagen erna, zelfs. Tijd om alle knullige excuses (er is nu toch geen hond die het leest, ik spot net een weergaloos plekje op het overvolle zonnige terras, er schenkt zomaar iemand wijn voor me in, sushi bestellen is ook wel aardig, er zit een lading strandzand in mijn camera en drieduizend andere overbodige ik-kan-nu-echt-niks-doen-dingen) met geweld de kast met het grote hangslot in te proppen. Weg met het lummelen, hup, aan de slag! Je moet de staart natuurlijk niet met de kat gaan laten zwaaien.

Dus nam ik vanmorgen ver voor het ochtendgloren enthousiast de laptop ter hand om een adembenemend verhaal te schrijven, blies een dikke laag dwarrelende stofdeeltjes de ruimte in en ging bruisend van verwachting naar de bewegende cursor staren. Ik spuugde nog net niet in mijn handen. Vervolgens ging ik Facebook checken, Instagram afstropen, Nu.nl openen, mailtjes beantwoorden, overbodige Google fratsen uithalen en witte pluisjes van mijn zwarte shirt pulken.
Hoezo ontwijkgedrag. Man o man. Finaal uit het ritme geslagen, gedachten zo kleurloos als afwaswater en zinnen zo saai als yoghurt. Pfff…. dat wordt weer oefenen. Heb ik goddank nog 49 weken de tijd voor. Tot het weer zomervakantie is;).

Wonderwel werkt de groep neuronen dat recepten voor mij in elkaar draait gewoon door. Ijzersterk ook weer, dit gevulde Turkse brood. Een soort lasagne maar dan zonder lasagne. Heb je ‘m:)? Gaan we maken, mensen! Lees verder

Gambataartje met brie, peer en chili-knoflook olie. Voor de leuke visite:D.

Gambataart!

Je kent het wel he, het fenomeen visite (zelf doe ik er niet zo erg aan, ik heb het al druk genoeg om mezelf te vermaken). Eigenlijk zijn er, van wat ik mij kan herinneren toen ik nog sociaal was, twee soorten: de leuke en de niet leuke. Je hebt dus van die avondjes dat je met je kont stijfjes in je zwarte lederen bank gedrukt zit, en je naarstig op zoek bent naar het volgende gespreksonderwerp. Want als hij maar niet valt, die oorverdovende stilte die zo hard tegen je trommelvliezen aan dreunt dat het pijn doet.
Je schenkt 2 kopjes koffie, tussen het gezellig keuvelen door. Er staat zelfs een Delfts blauw schoteltje met koekjes klaar, met wel 3 verschillende soorten. Voor ieder wat wils, zeg maar. Als je bij het onderwerp ‘hoe is het met de kinderen’ aangekomen bent, wordt het tijd voor iets sterkers. Niet te gek, misschien een glas rode wijn? Die heb je meegenomen van jullie laatste vakantie in Frankrijk, zo bij de lokale wijnboer weggeplukt. Doet het altijd goed, zo’n verhaal, en stralend neem je na het eerste overdreven mondgerol de goedkeurende humhums en complimenten over deze uitstekende keuze in ontvangst. Tijd ook, om de nootjes en de blokjes kaas die je haastig (je was weer eens laat uit je werk) uit het AH schap heb gevist te presenteren. Nog meer gekeuvel. Wat een sfeer en gezelligheid.
Je schenkt nog een 2e glas van dat waterige Franse spul, je bezit een grenzeloze gastvrijheid.
Als de klok met een enkele slag aankondigt dat het half 11 is, wordt het toch echt wel tijd voor het bezoek om te gaan. Immers, morgen gaat gewoon de wekker weer! Met een ‘ontzettend leuk, dat moeten we toch echt vaker doen’ verdwijnt de visite, geruisloos oplossend in de duisternis aan de voorbode van de komende nacht (wat natuurlijk niet helemaal waar is, omdat er best veel lantaarnpalen met verkwistend licht in je straat staan te stralen, waardoor je ze 50 meter verder nog ziet lopen).

Je hebt ook van die avondjes, die geen draaiboek nodig hebben. Die lopen als een pas gesmeerde scharnier. Die je eerst om laten vallen van het lachen, en later van nét dat ene glaasje teveel. Die avondjes, waarbij de gesprekken moeiteloos in elkaar overvloeien en degene die het hardst schreeuwt het woord krijgt. Of dat iedereen als een voortgeblazen wolkenpartij naarstig door elkaar heen praat zodat niemand nog begrijpt wat er eigenlijk verteld wordt en door wie, en dat je zeker weet dat de druppels gemorste rode wijn op je witte tapijt blijvend onderdeel van je interieur worden. Maar gelachen wordt er. En geproost. En gegeten. Er is liefde. Overal. Dit zijn de mensen die je vertellen dat je gulp openstaat voordat je naar buiten gaat.
Die visite is heilig. Die visite verdient het dat je de beste wijnen in huis haalt, en ze laat drinken uit je mooiste kristallen glazen. Die visite verdient het ook, by far, dat je gambataartjes voor ze bakt. Echt:). Lees verder

De lekkerste kaas-salsa saus evehh

De lekkerste kaas-salsa saus evahh

Ik ben meestal wakker als het werk van de straatlantaarns erop zit. Wat, in deze opgewekte tijd van het jaar, redelijk tot zeer vroeg is. In de regel staar ik dan voor de vorm nog een paar luttele momenten naar het plafond, totdat het hoofd, inmiddels zo kwiek als een muis in een berg pindakaas, het écht genoeg vindt geweest en in een hoge versnelling tot actie overgaat.
Zo vanmorgen dacht ik na over een recept voor vandaag, en prompt kreeg ik een enorme behoefte aan tortilla chips met heel veel saus (je kan mij in de prille ochtend werkelijk alles laten eten, van rauwe oesters tot hete bliksem), gevolgd door de vraag: welke saus dan? Ik probeerde me een beeld te vormen van allerlei bij tortilla chips passende sauzen, maar kwam niet verder dan tomatensalsa en kaasdip.
Tot zover de creativiteit.
In het verleden trachtte ik nog wel eens zo’n stilstaand proces te forceren door echt vreselijk dwingend na te denken om er ook maar iets uit te persen, maar daar bereikte ik eigenlijk niets meer mee dan een berg frustatie die zich als een pasgeboren piepkuiken in het koppie nestelde. Dus ging ik iets anders doen (wat Facebooken, emails beantwoorden en andere op de smartphone geestdodende activiteiten uitvoeren), want je laat ook geen dijken ontploffen om een glas water te bemachtigen.
En warempel, het fenomenale sauzen inzicht landde tijdens het tanden poetsen. Een Mexicaanse ratjetoe, sprak mijn volslagen niet-rationele rechterhersenhelft, een samensmelting  tot een vingerlikkende, onweerstaanbare dikke dip creatie. Oh yeah!
Ik vind ‘m meer dan gelukt. Nog even tortilla chips halen. En Corona. En een sombrero. Lees verder

Gevuld knoflookbrood met rucola-pesto

Knoflookbrood met rucola-pesto

Een held is het, de Bakker. Althans, de échte dan he, de ambachtelijke. Ik doel natuurlijk niet op de hannes die een kant en klaar deegwerk de oven in zwiept, tussendoor zijn nagels vijlt, en als het belletje tring doet de ovenhandschoenen aantrekt en “ziezo” zegt. Nee, ik heb het over de Schepper, die zich met robuuste getatoeëerde armen door het zware deeg heen worstelt en daar een machtig mooi knapperig brood van vervaardigt. Die, lang voordat de eerste lichtkogels de aardbol raken, met chirurgische precisie inkepingen in de gistbollen kerft, zijn zwarte bakkersbuis en sloof oesterbleek van het dwarrelende bloem. En manman, die extatische geuren die hij uiteindelijk voort weet te brengen, niets prikkelender voor zintuig en geest dan dat. Een Meester. Een Kunstenaar. Een Baas. Of een Meesteres. Een Kunstenares. Een Bazin. In de goddelijke vrouwelijke variant.

Die bedrevenheid is voor ons simpele zielen uiteraard niet weggelegd. En dan nog, al zouden we met ons brein enigszins in de buurt kunnen komen van zoveel liefde en passie voor Het Brood, het zou te weinig zijn. Dus behelpen we ons maar, met roeien en riemen slaan we ons er doorheen.  Als liefhebber. Van Brood. Gevuld. Bij deze:) Lees verder

Weekendsnacks: gevulde gehaktballetjes. In anderhalf-formaat.

‘Ik geef woensdag een borrel ter ere van…’
‘Kom je volgende week op de borrel, we zijn…’
‘We moeten nodig even bijkletsen, snel even een borrel doen…?΅
‘U bent van harte welkom op onze netwerkborrel, welke…’

Sjonguh. Wat een borrelaars zijn wij, als je het bij elkaar optelt. Nog even en het escaleert allemaal volledig uit de klauwen, met al die alcoholische versnaperingen;).
Ik heb de definitie er even bijgepakt: een borrel is een bijeenkomst met drankjes en hapjes. Nou, God zegene de greep, er mag ook gegeten worden!
Eénhapsdingetjes vinden altijd gretig aftrek, in de wereld van de borrelaars. Ook komt het regelmatig voor, dat een éénhapsdingetje eigenlijk een tweehapsdingetje is, maar je er, overmoedig als je bent (wellicht door dat glaasje Chardonnay) in je hoofd een éénhapsdingetje van maakt. Dat kan een knap genant tafereel opleveren, kan ik je vertellen, als je gesprekspartner plots beschamend zijn hoofd afwendt, omdat de aanblik van je grimas trekkende propvolle mond er redelijk weerzinwekkend uit ziet. Behalve natuurlijk, als je diegene zat was en met een leuker iemand wilde praten. Dan is het een gouden greep.
Als weekendsnack vandaag, om te oefenen, een anderhalfhapsdingetje. Wie doet ‘m in één, en wie in twee….? Lees verder

Weekendsnacks: poffertjestoren met rosbief, geitenkaas en balsamicosiroop

Poffertjestoren met rosbief, geitenkaas en balsamicodressing

Kermis. De centen die in je zak brandden, de ernst van de beslissing waar deze aan uit te geven. De trance van de knetterende muziek. Die ene grijpklare knuffel, waar je je zinnen op had gezet maar, hoe wreed, nét dat laatste stukje op weg naar jouw bezit niet overleefde. Blinkende horloges (alweer een winnaarrrrrr!), schreeuwende neonverlichting en uitdagende attracties die je lieten tollen op je benen. Gillend en met bonkend hart het spookhuis uit. Mega suikerspinnen, waarvan steevast een deel in je haar belandde. Wijnballen waar je eeuwig aan kon likken, je mond even rood en kleverig als het plastic waarmee je het zorgvuldig in je broekzak opborg. Het pondje gerookte paling dat je vader meebracht. De warme zoete lekkernij op een kartonnetje met smeltende boter die langs je lippen droop, van, hoe heerlijk oud-Hollands, de poffertjeskraam.
‘Hallo joehoe!’
Ja, ik ben er nog;). Deze nostalgische terugblik dient uiteraard een hoger doel: de weekendsnack van vandaag. Poffertjes nieuwe stijl! Een geinig mixie van zoet en hartig.  Are you readyyyyy?? Lees verder

De ultieme tosti:D!

Tosti!

De Tosti. Je kan mij er wakker voor maken, echt. Gewoon met ham en kaas, heerlijk, maar er zijn oeverloze dingen over te dagdromen. Zoals deze uitvoering, de ultieme dradentrekker onder de tosti’s. Een beetje Frans, een beetje Italiaans, een beetje Hollands. En kaas, veul kaas. Ben gek op kazen. Niets veelzijdiger, smeuïger, romiger, smakelijker dan Koning Kaas. Heel Nederland kaast trouwens behoorlijk, zo’n 17 kilo verstouwt ons volk per hoofd per jaar. Is het natuurlijk wel zaak om hier geen dagelijkse kost van te maken, kaas kan behoorlijk hoog zijn in het vetgehalte en bevat vrij veel zout. Maar, zo we inmiddels weten, alles met té is niet oké.  Neemt niet weg dat we met enige regelmaat dit goddelijke geel (of wit) tot ons kunnen nemen. Genieten, mensen! Klaar voor de ultieme tosti? Lees verder

Oudere berichten

© 2019 Wendy's Food

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram
LinkedIn