Wendy's Food

Foodblog

Categorie: Lunchgerechten (pagina 1 van 4)

Stap voor stap: courgettekoekjes met krab en rookkaas. En saus, altijd saus!

Oef, dit is een fijn recept! En makkelijk te volgen, hoewel af en toe wat snel… Pauzeknop is handig:)!

 

Simpele mosterdsoep, lieve mensen!

Kijk hoe makkelijk:

En zo wordt ‘ie dan<3:

Mosterdsoep met witte wijn en prei

Zondag soepdag: Tandoori bloemkoolsoep met kokosmelk en spekjes

Tandoori bloemkoolsoep

Zondag soepdag op de maandag! Jaha, het kan;).
Ooit kocht ik uit ‘sla je slag dit is echt een koopje’ overwegingen een kilozak tandoorikruiden. Daar lag hij dan, op een achteraffie, geduldig wachtend tot het tijd was om hem om te toveren in een fabuleus gerecht. De dagen werden maanden, de seizoenen kwamen en gingen. Tandoorikilo, die hoorde je niet. Hij wachtte af, in de steevaste overtuiging dat zijn tijd nog zou komen, als een eeuwenoud fossiel dat na vele ondergrondse jaren eindelijk spectaculair zijn opwacht maakt en het daglicht gulzig absorbeert. Tijd is niet van belang in het leven van Tandoorikilo. En verdraaid, de beloning voor zijn geduldige optreden is groots: de ongeëvenaarde samenwerking met Bloemkool is niet minder dan spectaculair te noemen.
Nu de geest uit de fles is, moet Tandoorikilo wel wat haast gaan maken alles uit zijn leven te halen wat erin zit. Immers, zo open en verknipt als hij is, is hem niet meer het eeuwige leven gegund. Live life to the max, Tandoorikilo, gogogo! Tandoorikilo inmiddels een klein beetje leren kennende,  zullen we hem derhalve vaker voorbij zien schuiven, op dit medium. Geef hem een oordopjes-waardig applaus en een warm welkom, mensen! Hij maakt de blits waar! Lees verder

Romige broccolisoep met avocado en rivierkreeftstaartjes

 

Romige broccolisoep met avocado en rivierkreeftstaartjes

Ik dacht: het wordt zo langzamerhand eens tijd om Zondag Soepdag weer wat nieuw leven in te blazen, vind je niet? Zondag is een uitgesproken Soepdag. Laat ontbijten, boekie lezen, muziek luisteren, een zondagmiddag-met-kaasplank-wijn, Studio Sport en Heel Holland Bakt (ik vond Martine erg leuk, maar André heeft zeker zijn momenten). Alles mag in slow motion modus. Mooi man! Nu is het niet elke week zo’n feest, (er gebeuren soms ook dingen die moeten gebeuren) maar dat ontneemt de zondag niet de “hey, chill dude!” status.
Dan doen we ook niet te ingewikkeld met eten. Soep met brood. Hummmn, dat klinkt als het soort eten dat je nodig hebt voor je verbrandingsoven en je gezondheid en meer niet. Nou, ha, schop je daar even de bal ver over! Soep, lieve mensen, soep is een zo ondergewaardeerd iets. Soep kan koud en heet, vol en dun, hartig en zoet, ingewikkeld en eenvoudig; als amuse, als voor,- hoofd- en nagerecht… Oneindig in zijn variaties.

Daar kunnen we wel iets mee, toch?  Dit broccoli-avocado huwelijk is echt een fijne, warme zondagvuller. En absoluut Easy-Sunday-Proof. Soepen, maar! Lees verder

Doe de bieten-koriander test en help ons met een belangrijk vraagstuk! Of maak het bietensalade-recept.

Frisse rode bieten salade met wasabi

Zo, dat is een tijd geleden zeg, dat deze paarsrode kroten (sommige mensen kennen de biet onder deze benaming, ik had er zelf nog nooit van gehoord wat mij erg teleurstelde) bij ons aan tafel mochten schuiven. Trouwens, niet helemaal waar, ik heb er nog eens een keer een soep van gemaakt die met een staande ovatie ontvangen werd. Maar verder…ze hebben in dit huis niet echt een hoog ‘bord aflikbaar’ gehalte. Zo werd er dus ook wat zuur gekeken toen ik deze salade presenteerde. Al mijn overredende argumenten (zohw gezond, superfood, kijk wat een mooie vlekken dit maakt op je witte shirt, je gaat er heel geinig rood van plassen straks) ten spijt: er werd met lange tanden gegeten en achteraf ‘viel het wel mee’. To put it mildly. Ik heb er zelf heerlijk van zitten smullen.

Vaak wordt mij gevraagd of rode biet dan net zoiets is als koriander en dat kan ik kan na dit tafereel volmondig beamen. Van koriander hebben bovenstaande lange tanden eters ook een afkeer, namelijk. Ik weet dat er massa’s mensen zijn die al een hele tijd rondliepen met dit prangende vraagstuk, als een splinter in hun vinger. Bij deze!
Mmm, bedenk ik me, echt statistisch verantwoord is het natuurlijk niet, zo’n test met maar 3 deelnemers. Willen we wat serieuzer overkomen, moeten we toch wat meer data verzamelen. Eens? Doe je mee dan? Leuk!!
Zorg dat je scherp en gefocust bent voordat je tot beantwoording overgaat:

A) Ik hou alleen van koriander en niet van rode biet
B) Ik hou alleen van rode biet en niet van koriander
C) Ik hou niet van koriander en niet van rode biet
D) Ik hou van koriander én van rode biet

Weer wat wijzer, dank! Ben je een B-er of een D-er, ga dan lekker met het recept aan de slag!
Lees verder

Opgebakken meergranenrijst met kokosmelk en boontjes enzo

Opgebakken rijst met dingen

Rijst. Geen simpeler volwaardige maaltijd te maken dan met deze grassoort. Voedzaam, ook, en in 184 varianten of meer verkrijgbaar. Lang, kort, dik, dun, rond, zwart, geel, wit, met of zonder vlies, plakkerig, geurend, kruidig. Allemaal in de categorie rijst. Grandioos. Maakt het op zich wel eens lastig, natuurlijk, als je voor een keuzemoment staat, mocht je daar als ongelooflijke draaikont niet zo in uitblinken (moi?).

Maar, rijst gaat het worden vandaag dus ik zet me schrap en bid in de winkel tot de keuzegod dat ik de juiste beslissing neem. Na een tijdje van dubben en etiketten lezen, besluiteloos van het ene op het andere been hoppend (het hielp ook niet echt dat er iemand naast mij kwam staan die een vrolijk deuntje neuriede, zo vals als een ongestemd slagwerk, en wég was de concentratie) en 2 extra overbodige rondjes door de gangpaden te hebben gezworven, (joehoe, doet is ff wat dan!!) gris ik ten einde raad een random rijstpak uit het schap en zwier het onverbiddelijk in de kar. Zo. Mijn keuze is gemaakt. Ik kijk nieuwsgierig wat deze wilde gok mij aan creativiteit gaat opleveren en zie: meergranenrijst. Ha! Absoluut geen beroerde keuze.

De rest van het recept verzin ik er rap even bij, dat gek genoeg geen enkele moeite kost, alsof die ene beslissing een wervelstorm aan hersengymnastiek en gevolgen teweeg brengt. Een mens kan raar in elkaar steken.
Lekker rijst bakken vandaag, lieve mensen! Lees verder

Bolognesebrood met mozzarella. Snelle topper!

Bolognesebrood met mozzarella

Ik heb me een tijdje kunnen verschuilen achter het begrip vakantie, maar inmiddels is het alweer ‘de dinsdag erna’. Voor sommigen al meerderen dinsdagen erna, zelfs. Tijd om alle knullige excuses (er is nu toch geen hond die het leest, ik spot net een weergaloos plekje op het overvolle zonnige terras, er schenkt zomaar iemand wijn voor me in, sushi bestellen is ook wel aardig, er zit een lading strandzand in mijn camera en drieduizend andere overbodige ik-kan-nu-echt-niks-doen-dingen) met geweld de kast met het grote hangslot in te proppen. Weg met het lummelen, hup, aan de slag! Je moet de staart natuurlijk niet met de kat gaan laten zwaaien.

Dus nam ik vanmorgen ver voor het ochtendgloren enthousiast de laptop ter hand om een adembenemend verhaal te schrijven, blies een dikke laag dwarrelende stofdeeltjes de ruimte in en ging bruisend van verwachting naar de bewegende cursor staren. Ik spuugde nog net niet in mijn handen. Vervolgens ging ik Facebook checken, Instagram afstropen, Nu.nl openen, mailtjes beantwoorden, overbodige Google fratsen uithalen en witte pluisjes van mijn zwarte shirt pulken.
Hoezo ontwijkgedrag. Man o man. Finaal uit het ritme geslagen, gedachten zo kleurloos als afwaswater en zinnen zo saai als yoghurt. Pfff…. dat wordt weer oefenen. Heb ik goddank nog 49 weken de tijd voor. Tot het weer zomervakantie is;).

Wonderwel werkt de groep neuronen dat recepten voor mij in elkaar draait gewoon door. Ijzersterk ook weer, dit gevulde Turkse brood. Een soort lasagne maar dan zonder lasagne. Heb je ‘m:)? Gaan we maken, mensen! Lees verder

Knapperige vistaco’s met frisse salsa verde

 

Vistaco’s met frisse groene salsa

Van het weekend zwierf ik wat rond op Facebook, in dat laatste uurtje van de nacht dat je diepste duistere demonen uit hun slijmerige grot tevoorschijn komen. Dat doe ik wel vaker (nooooit op je smartphone gaan pielen als je nog de intentie hebt om te slapen, ik weet het!) om die demonen te doden of om een één of ander geniaal Willie Wortel recept uit te lokken.
Vaak verwerp ik dan idee naar idee, maar soms gebeurt er wel iets. En, jawel, de lampjes gingen één voor één aan in de  onheilspellende krochten, die van groene-witte Lego stenen gemaakt bleken te zijn. Bouwen maar! En, eerlijk is eerlijk, ingegeven door een mede-zwerver, die zich kennelijk ook geroepen voelde om dit donkere uur te benutten voor zijn nachtelijke rondes. ‘Zo vroeg op? Het is zondag. Ga je vissen?’ vroeg hij. Natuurlijk, dacht ik. Dus pakte ik mijn hengel en mijn hoogste hakken en ging op weg, naar de visvijver. Ik ving er een paar, in mijn dromen, die ik allemaal weer terugzette in de vissenpoel. Op een enkele na. Een prachtige kabeljauw. Waarvan akte, bij deze. De rest hengel ik er een andere keer nog uit. Gebundeld in een spannend receptenboek:). Maar oehh wat issie weer lekker!! Proeberen, mensen! Lees verder

Supergezonde Oosterse salade met gebakken wilde perzik en een waanzinnige kokosmelk-dressing

Knisperende Oosterse salade met gebakken wilde perzik en een waanzinnige kokosmelk-dressing

Jawel, vandaag is het zo ver: de groene dag! Geen idee of dat wel zo handig is op vrijdag-snackdag, maar het borrelde als een kaassoufle in een frituurpan omhoog. Nou, probeer daar maar eens weerstand aan te bieden. Onbegonnen werk. Trouwens, mij heb je er niet mee, met zo’n groene dag. Ik hap net zo lief in een knisperfrisse rijkgevulde schotel bladgroenten als in een tosti met extra kaas en mayo (maar als ik dat teveel eet dan graaf ik met vork en mes mijn eigen graf, dat kan de bedoeling van het leven niet zijn). Mits de dressing goed is, uiteraard, daar staat of valt die hele berg vitaminen mee.
Rule number one in saladeland: zonder dressing geen salade! En nee, dan bedoel ik natuurlijk niet de discutabele inhoud van een fles slasaus uit de supermarkt. Je moet het voor de gein eens testen, eentje met en eentje zonder. Gewoon lekker wat groene en rode dingen klein snijden en door elkaar husselen. Zakje gemengde salade erbij. Wat ik hieronder schets zou zomaar een mogelijk scenario kunnen zijn:

-Bord 1 hussel zonder dressing: Netjes schuif je met je mes een kleine hoeveelheid salade op je vork. Als je halverwege bord en mond bent, flikkert de hele boel ervan af. Bij poging 3 lukt het je eindelijk iets in je mond te laten verdwijnen. Je sluit je ogen en proeft. Het proeft groen. Behoorlijk groen, zelfs. Het voelt alsof je eindelijk het antwoord hebt gekregen op de brandende vraag hoe gras smaakt. De komkommer en de paprika leuken het geheel wel wat op, maar erg enthousiast word je er niet van. Je spoelt alles snel weg met een glas water. De rest van het bord schuif je theatraal opzij.

-Bord 2 hussel met dressing: Netjes schuif je met je mes een kleine hoeveelheid salade op je vork. In een vloeiende beweging bereikt de vork zijn doel. Je sluit je ogen en proeft. Een explosie van smaak en structuur barst los in je mond. Het proeft compleet en volledig in balans, als de donderklap die volgt op de bliksemflits. Het pikante zoetzure van de dressing, het knisperfrisse van de sla, het coole van de komkommer, de bite van de paprika…manman, wat een ervaring. Je rent naar je wijnvoorraad en schenkt een glas van je beste fles in. Gulzig maak je het bord leeg, laat een dikke boer en likt het laatste beetje dressing van het porselein.

Ha, is me dat even een onafhankelijke en betrouwbare test! Zullen we maar, dan? Hophop, aan de Oosterse knispersalade mét superdressing! Lees verder

Gambataartje met brie, peer en chili-knoflook olie. Voor de leuke visite:D.

Gambataart!

Je kent het wel he, het fenomeen visite (zelf doe ik er niet zo erg aan, ik heb het al druk genoeg om mezelf te vermaken). Eigenlijk zijn er, van wat ik mij kan herinneren toen ik nog sociaal was, twee soorten: de leuke en de niet leuke. Je hebt dus van die avondjes dat je met je kont stijfjes in je zwarte lederen bank gedrukt zit, en je naarstig op zoek bent naar het volgende gespreksonderwerp. Want als hij maar niet valt, die oorverdovende stilte die zo hard tegen je trommelvliezen aan dreunt dat het pijn doet.
Je schenkt 2 kopjes koffie, tussen het gezellig keuvelen door. Er staat zelfs een Delfts blauw schoteltje met koekjes klaar, met wel 3 verschillende soorten. Voor ieder wat wils, zeg maar. Als je bij het onderwerp ‘hoe is het met de kinderen’ aangekomen bent, wordt het tijd voor iets sterkers. Niet te gek, misschien een glas rode wijn? Die heb je meegenomen van jullie laatste vakantie in Frankrijk, zo bij de lokale wijnboer weggeplukt. Doet het altijd goed, zo’n verhaal, en stralend neem je na het eerste overdreven mondgerol de goedkeurende humhums en complimenten over deze uitstekende keuze in ontvangst. Tijd ook, om de nootjes en de blokjes kaas die je haastig (je was weer eens laat uit je werk) uit het AH schap heb gevist te presenteren. Nog meer gekeuvel. Wat een sfeer en gezelligheid.
Je schenkt nog een 2e glas van dat waterige Franse spul, je bezit een grenzeloze gastvrijheid.
Als de klok met een enkele slag aankondigt dat het half 11 is, wordt het toch echt wel tijd voor het bezoek om te gaan. Immers, morgen gaat gewoon de wekker weer! Met een ‘ontzettend leuk, dat moeten we toch echt vaker doen’ verdwijnt de visite, geruisloos oplossend in de duisternis aan de voorbode van de komende nacht (wat natuurlijk niet helemaal waar is, omdat er best veel lantaarnpalen met verkwistend licht in je straat staan te stralen, waardoor je ze 50 meter verder nog ziet lopen).

Je hebt ook van die avondjes, die geen draaiboek nodig hebben. Die lopen als een pas gesmeerde scharnier. Die je eerst om laten vallen van het lachen, en later van nét dat ene glaasje teveel. Die avondjes, waarbij de gesprekken moeiteloos in elkaar overvloeien en degene die het hardst schreeuwt het woord krijgt. Of dat iedereen als een voortgeblazen wolkenpartij naarstig door elkaar heen praat zodat niemand nog begrijpt wat er eigenlijk verteld wordt en door wie, en dat je zeker weet dat de druppels gemorste rode wijn op je witte tapijt blijvend onderdeel van je interieur worden. Maar gelachen wordt er. En geproost. En gegeten. Er is liefde. Overal. Dit zijn de mensen die je vertellen dat je gulp openstaat voordat je naar buiten gaat.
Die visite is heilig. Die visite verdient het dat je de beste wijnen in huis haalt, en ze laat drinken uit je mooiste kristallen glazen. Die visite verdient het ook, by far, dat je gambataartjes voor ze bakt. Echt:). Lees verder

Oudere berichten

© 2019 Wendy's Food

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram
LinkedIn