Wendy's Food

Foodblog

Categorie: Ovenschuivers

Mexicaanse lasagne-rolletjes met kip en quacomole. Behoorlijk in de war, lijkt mij.

Mexicaanse lasagne-rolletjes met kip en quacomole

Soms kun je compleet in de war zijn met dagen en tijd, zelfs met seizoenen. Zo kun je je  op een maandag wanen, met schitterend nazomerweer. Blijkt dat je al middenin de week zit, op een herfstachtige woensdag met een voortrazende wind die de pet van je bol blaast en je de ernstige overweging maakt om de verwarming aan te zetten, of een dikke trui achter uit je kast te vissen omdat je snotverdorie, toch wel enorm zit te lidderen in je korte mouwen shirtje.

Want weet je, je bent er helemaal nog niet aan toe, aan dit seizoenswisselend gedoe. Ergens in oktober, ja, dan mag de natuur zijn omslag maken, en jij je op jouw beurt verschuilen achter warme chocolademelk met een grote dot vers geslagen room. Dan mag je onder je fleece deken tegen de kachel kruipen, met een dikke pil waarvan je je had voorgenomen die van de zomer al uit te hebben gelezen, maar je zo druk was met zonnige dagen en zwoele avonden dat dat nou net even niet in het schema paste.  Dan mag je mijmerend opgeslokt worden door de gele vlammen van het knapperend haardvuur en, voor mijn part, daar zelfs marshmallows boven roosteren. Dan he, dan! Toch niet begin september al, mensen?! Nee toch??

Nou, daar kun je dus best heel erg van in de war raken. Zo erg zelfs, dat je het besef dat je eigenlijk iets zoets zou moeten maken volledig kwijt bent. Niks geen Wendy’s sweet wednesday. En kijk dan wat je wel voorgeschoteld krijgt, vandaag? Mexicaanse lasagnerolletjes? Behoorlijk in de war, naar mijn mening. Maarja. Op sommige dingen heb je nu eenmaal geen invloed.  Lees verder

Bolognesebrood met mozzarella. Snelle topper!

Bolognesebrood met mozzarella

Ik heb me een tijdje kunnen verschuilen achter het begrip vakantie, maar inmiddels is het alweer ‘de dinsdag erna’. Voor sommigen al meerderen dinsdagen erna, zelfs. Tijd om alle knullige excuses (er is nu toch geen hond die het leest, ik spot net een weergaloos plekje op het overvolle zonnige terras, er schenkt zomaar iemand wijn voor me in, sushi bestellen is ook wel aardig, er zit een lading strandzand in mijn camera en drieduizend andere overbodige ik-kan-nu-echt-niks-doen-dingen) met geweld de kast met het grote hangslot in te proppen. Weg met het lummelen, hup, aan de slag! Je moet de staart natuurlijk niet met de kat gaan laten zwaaien.

Dus nam ik vanmorgen ver voor het ochtendgloren enthousiast de laptop ter hand om een adembenemend verhaal te schrijven, blies een dikke laag dwarrelende stofdeeltjes de ruimte in en ging bruisend van verwachting naar de bewegende cursor staren. Ik spuugde nog net niet in mijn handen. Vervolgens ging ik Facebook checken, Instagram afstropen, Nu.nl openen, mailtjes beantwoorden, overbodige Google fratsen uithalen en witte pluisjes van mijn zwarte shirt pulken.
Hoezo ontwijkgedrag. Man o man. Finaal uit het ritme geslagen, gedachten zo kleurloos als afwaswater en zinnen zo saai als yoghurt. Pfff…. dat wordt weer oefenen. Heb ik goddank nog 49 weken de tijd voor. Tot het weer zomervakantie is;).

Wonderwel werkt de groep neuronen dat recepten voor mij in elkaar draait gewoon door. Ijzersterk ook weer, dit gevulde Turkse brood. Een soort lasagne maar dan zonder lasagne. Heb je ‘m:)? Gaan we maken, mensen! Lees verder

Gambataartje met brie, peer en chili-knoflook olie. Voor de leuke visite:D.

Gambataart!

Je kent het wel he, het fenomeen visite (zelf doe ik er niet zo erg aan, ik heb het al druk genoeg om mezelf te vermaken). Eigenlijk zijn er, van wat ik mij kan herinneren toen ik nog sociaal was, twee soorten: de leuke en de niet leuke. Je hebt dus van die avondjes dat je met je kont stijfjes in je zwarte lederen bank gedrukt zit, en je naarstig op zoek bent naar het volgende gespreksonderwerp. Want als hij maar niet valt, die oorverdovende stilte die zo hard tegen je trommelvliezen aan dreunt dat het pijn doet.
Je schenkt 2 kopjes koffie, tussen het gezellig keuvelen door. Er staat zelfs een Delfts blauw schoteltje met koekjes klaar, met wel 3 verschillende soorten. Voor ieder wat wils, zeg maar. Als je bij het onderwerp ‘hoe is het met de kinderen’ aangekomen bent, wordt het tijd voor iets sterkers. Niet te gek, misschien een glas rode wijn? Die heb je meegenomen van jullie laatste vakantie in Frankrijk, zo bij de lokale wijnboer weggeplukt. Doet het altijd goed, zo’n verhaal, en stralend neem je na het eerste overdreven mondgerol de goedkeurende humhums en complimenten over deze uitstekende keuze in ontvangst. Tijd ook, om de nootjes en de blokjes kaas die je haastig (je was weer eens laat uit je werk) uit het AH schap heb gevist te presenteren. Nog meer gekeuvel. Wat een sfeer en gezelligheid.
Je schenkt nog een 2e glas van dat waterige Franse spul, je bezit een grenzeloze gastvrijheid.
Als de klok met een enkele slag aankondigt dat het half 11 is, wordt het toch echt wel tijd voor het bezoek om te gaan. Immers, morgen gaat gewoon de wekker weer! Met een ‘ontzettend leuk, dat moeten we toch echt vaker doen’ verdwijnt de visite, geruisloos oplossend in de duisternis aan de voorbode van de komende nacht (wat natuurlijk niet helemaal waar is, omdat er best veel lantaarnpalen met verkwistend licht in je straat staan te stralen, waardoor je ze 50 meter verder nog ziet lopen).

Je hebt ook van die avondjes, die geen draaiboek nodig hebben. Die lopen als een pas gesmeerde scharnier. Die je eerst om laten vallen van het lachen, en later van nét dat ene glaasje teveel. Die avondjes, waarbij de gesprekken moeiteloos in elkaar overvloeien en degene die het hardst schreeuwt het woord krijgt. Of dat iedereen als een voortgeblazen wolkenpartij naarstig door elkaar heen praat zodat niemand nog begrijpt wat er eigenlijk verteld wordt en door wie, en dat je zeker weet dat de druppels gemorste rode wijn op je witte tapijt blijvend onderdeel van je interieur worden. Maar gelachen wordt er. En geproost. En gegeten. Er is liefde. Overal. Dit zijn de mensen die je vertellen dat je gulp openstaat voordat je naar buiten gaat.
Die visite is heilig. Die visite verdient het dat je de beste wijnen in huis haalt, en ze laat drinken uit je mooiste kristallen glazen. Die visite verdient het ook, by far, dat je gambataartjes voor ze bakt. Echt:). Lees verder

Smeuïge borrelnootjes-kipnuggets met sambal-yoghurtsaus.

Sommige dagen hebben een gouden randje. Echt, ze zitten er tussen. Die dagen, dat je zegevierend door het leven danst, en met zevenmijls laarzen torenhoog boven jezelf uitstijgt, alsof je eindelijk het knopje van de schietstoel hebt gevonden. Dat alles wat je oppakt een fluwelen aanraking heeft, als katjes aan een bloeiende wilgenboom.
Dit is zo’n dag, lieve mensen! Ik probeer hem in de tijdmachine te proppen, te kopiëren en te transporteren naar morgen en, het liefst, naar de rest van mijn leven, maar kennelijk werkt dat niet zo. Of de handleiding van de tijdmachine klopt niet, dat is ook een voor de hand liggend iets. Dus braad ik de boter uit en verrek een spier in mijn nek om maar te kunnen zien hoe de rest van deze verrukkelijke dag gaat lopen. En ik denk aan sappige, knapperige kipnuggets die met een heerlijke bite in mijn mond uiteenspatten. Zomaar zin in.

Omdat toeval niet bestaat en het universum het wil: een nugget is een goudklomp, lees ik. Het is nog wel meer, maar de goudklomp spreekt me op de dag met het gouden randje natuurlijk het meeste aan. Kip in goud veranderen, dat moet niet al te moeilijk zijn, hoewel een aantal van onze medemensen het met wat schraapvlees gelukt is er een behoorlijk potje oud ijzer van te frituren. (Ik noem geen namen, verder.) Daar meten wij ons niet mee, ben je belazerd, wij scharen ons niet bij die lelijke club. Wij gaan voor het ultieme, meest malse stukje kippenvlees met de meest krokante crunch: euforie in je donder en bliksemschichten in je hersenpan!

Zo, meer dan gelukt, met een verrassend lage moeilijkheidsgraad. Kan ook niet anders, op een dag als deze:). Wie wil dat nou niet? Lees verder

Gevuld knoflookbrood met rucola-pesto

Knoflookbrood met rucola-pesto

Een held is het, de Bakker. Althans, de échte dan he, de ambachtelijke. Ik doel natuurlijk niet op de hannes die een kant en klaar deegwerk de oven in zwiept, tussendoor zijn nagels vijlt, en als het belletje tring doet de ovenhandschoenen aantrekt en “ziezo” zegt. Nee, ik heb het over de Schepper, die zich met robuuste getatoeëerde armen door het zware deeg heen worstelt en daar een machtig mooi knapperig brood van vervaardigt. Die, lang voordat de eerste lichtkogels de aardbol raken, met chirurgische precisie inkepingen in de gistbollen kerft, zijn zwarte bakkersbuis en sloof oesterbleek van het dwarrelende bloem. En manman, die extatische geuren die hij uiteindelijk voort weet te brengen, niets prikkelender voor zintuig en geest dan dat. Een Meester. Een Kunstenaar. Een Baas. Of een Meesteres. Een Kunstenares. Een Bazin. In de goddelijke vrouwelijke variant.

Die bedrevenheid is voor ons simpele zielen uiteraard niet weggelegd. En dan nog, al zouden we met ons brein enigszins in de buurt kunnen komen van zoveel liefde en passie voor Het Brood, het zou te weinig zijn. Dus behelpen we ons maar, met roeien en riemen slaan we ons er doorheen.  Als liefhebber. Van Brood. Gevuld. Bij deze:) Lees verder

Ovenschuiver met gnocchi, spinazie, kabeljauw en een crunchtopping van tortilla chips. Puik gerechie!

Ovenschuiver met gnocchi

Gnocchi di patate. Deze geestige ovale balletjes zijn gemaakt van aardappel en tarwemeel en doen het hartstikke goed in een makkelijk voor te bereiden ovenschuiver, wat altijd mooi meegenomen is als je niet zoveel tijd hebt om tegen het fornuis aan te hangen. Of als je mensen te eten krijgt, en je hebt geen zin om je keel rauw te schreeuwen zodat je vanuit de keuken bereik hebt in de woonkamer waar iedereen al aan een gezellig glaasje zit te slurpen, behalve jij. Het is ook nogal handig dat je keuken er niet uitziet als een ontplofte kroket in een te hete frituurpan, zoals bij mij meestal het geval is omdat ik de chaoot zelve ben. Ha, de opruimfase ben je allang voorbij, tegen aanschuiftijd. Op je dooie gemakkie een beetje keukenknoeien, ik zeg het je, buitengewoon therapeutisch. Ziehier, voordeel op voordeel! Nou, zullen we? Lees verder

© 2019 Wendy's Food

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram
LinkedIn