Wendy's Food

Foodblog

Categorie: Salades

Doe de bieten-koriander test en help ons met een belangrijk vraagstuk! Of maak het bietensalade-recept.

Frisse rode bieten salade met wasabi

Zo, dat is een tijd geleden zeg, dat deze paarsrode kroten (sommige mensen kennen de biet onder deze benaming, ik had er zelf nog nooit van gehoord wat mij erg teleurstelde) bij ons aan tafel mochten schuiven. Trouwens, niet helemaal waar, ik heb er nog eens een keer een soep van gemaakt die met een staande ovatie ontvangen werd. Maar verder…ze hebben in dit huis niet echt een hoog ‘bord aflikbaar’ gehalte. Zo werd er dus ook wat zuur gekeken toen ik deze salade presenteerde. Al mijn overredende argumenten (zohw gezond, superfood, kijk wat een mooie vlekken dit maakt op je witte shirt, je gaat er heel geinig rood van plassen straks) ten spijt: er werd met lange tanden gegeten en achteraf ‘viel het wel mee’. To put it mildly. Ik heb er zelf heerlijk van zitten smullen.

Vaak wordt mij gevraagd of rode biet dan net zoiets is als koriander en dat kan ik kan na dit tafereel volmondig beamen. Van koriander hebben bovenstaande lange tanden eters ook een afkeer, namelijk. Ik weet dat er massa’s mensen zijn die al een hele tijd rondliepen met dit prangende vraagstuk, als een splinter in hun vinger. Bij deze!
Mmm, bedenk ik me, echt statistisch verantwoord is het natuurlijk niet, zo’n test met maar 3 deelnemers. Willen we wat serieuzer overkomen, moeten we toch wat meer data verzamelen. Eens? Doe je mee dan? Leuk!!
Zorg dat je scherp en gefocust bent voordat je tot beantwoording overgaat:

A) Ik hou alleen van koriander en niet van rode biet
B) Ik hou alleen van rode biet en niet van koriander
C) Ik hou niet van koriander en niet van rode biet
D) Ik hou van koriander én van rode biet

Weer wat wijzer, dank! Ben je een B-er of een D-er, ga dan lekker met het recept aan de slag!
Lees verder

Supergezonde Oosterse salade met gebakken wilde perzik en een waanzinnige kokosmelk-dressing

Knisperende Oosterse salade met gebakken wilde perzik en een waanzinnige kokosmelk-dressing

Jawel, vandaag is het zo ver: de groene dag! Geen idee of dat wel zo handig is op vrijdag-snackdag, maar het borrelde als een kaassoufle in een frituurpan omhoog. Nou, probeer daar maar eens weerstand aan te bieden. Onbegonnen werk. Trouwens, mij heb je er niet mee, met zo’n groene dag. Ik hap net zo lief in een knisperfrisse rijkgevulde schotel bladgroenten als in een tosti met extra kaas en mayo (maar als ik dat teveel eet dan graaf ik met vork en mes mijn eigen graf, dat kan de bedoeling van het leven niet zijn). Mits de dressing goed is, uiteraard, daar staat of valt die hele berg vitaminen mee.
Rule number one in saladeland: zonder dressing geen salade! En nee, dan bedoel ik natuurlijk niet de discutabele inhoud van een fles slasaus uit de supermarkt. Je moet het voor de gein eens testen, eentje met en eentje zonder. Gewoon lekker wat groene en rode dingen klein snijden en door elkaar husselen. Zakje gemengde salade erbij. Wat ik hieronder schets zou zomaar een mogelijk scenario kunnen zijn:

-Bord 1 hussel zonder dressing: Netjes schuif je met je mes een kleine hoeveelheid salade op je vork. Als je halverwege bord en mond bent, flikkert de hele boel ervan af. Bij poging 3 lukt het je eindelijk iets in je mond te laten verdwijnen. Je sluit je ogen en proeft. Het proeft groen. Behoorlijk groen, zelfs. Het voelt alsof je eindelijk het antwoord hebt gekregen op de brandende vraag hoe gras smaakt. De komkommer en de paprika leuken het geheel wel wat op, maar erg enthousiast word je er niet van. Je spoelt alles snel weg met een glas water. De rest van het bord schuif je theatraal opzij.

-Bord 2 hussel met dressing: Netjes schuif je met je mes een kleine hoeveelheid salade op je vork. In een vloeiende beweging bereikt de vork zijn doel. Je sluit je ogen en proeft. Een explosie van smaak en structuur barst los in je mond. Het proeft compleet en volledig in balans, als de donderklap die volgt op de bliksemflits. Het pikante zoetzure van de dressing, het knisperfrisse van de sla, het coole van de komkommer, de bite van de paprika…manman, wat een ervaring. Je rent naar je wijnvoorraad en schenkt een glas van je beste fles in. Gulzig maak je het bord leeg, laat een dikke boer en likt het laatste beetje dressing van het porselein.

Ha, is me dat even een onafhankelijke en betrouwbare test! Zullen we maar, dan? Hophop, aan de Oosterse knispersalade mét superdressing! Lees verder

Courgette spaghetti met gerookte dingen, spinazieroomsaus en kaaspretzels

Courgette spaghetti met gerookte dingen, spinaziesaus en kaaspretzels

Wow! Dacht ik. En gelijk daar achteraan ook meteen: sjonguh. Courgette spaghetti, alweer eventjes geleden, geïntroduceerd door Appie. Wow, omdat het een hip en allejezus gezond product is. Het zet aan tot creatief eten, en dat kunnen we alleen maar met hels gejuich omarmen. Dat er meer dingen zijn dan aardappelen, groente en vlees zijn voor ons vastgeroeste Hollanders, zeg maar. En dan de sjonguh. De prijs. 1,99 voor een hoopje van 400 gram. Dat is, zo ongeveer,  het gewicht van een middelgrote courgette. Dat begrijp ik dan weer niet zo goed, zo’n groene knuppel kost in de waan van deze dag nog niet eens 50 cent. Doe je het leuk, dan moet de prijs ook overeind blijven staan, vind ik, als een knoert van een boom in een zware westerstorm. Of misschien kost de verpakking wel dik een Euro, dat kan natuurlijk ook. Juist, ja.
Dus kocht ik een spirelli. Machtig vernuftig dingetje. Kun je werkelijk waar alles mee spirelleren. Zonder worstelen, een verhit rood hoofd, 32.194 ongewenste uitlatingen en putten in je vloer van het betere gooi- en smijtwerk. Serieus. Dat overkomt mij nog wel eens met soortgelijke apparaten, het onhandige gehannes ermee, manmanman. Mangosnijder: werkt niet. Blikopener: gewoon, niet. Doe mij er eens eentje waarmee ik daadwerkelijk een blik in enkele soepele bewegingen open kan draaien, zonder mezelf stinkend nat met tonijnsap onder te spetteren. Ik zal je eindeloos erkentelijk zijn. Avocado-ontpitter: breekt bij eerste gebruik genadeloos in tweeën. Appelklokhuisverwijderaarvierendeler: bestaat niet. Tsss. Belachelijk.
Ik ben er klaar voor, de spirelli als een trofee in mijn opgeheven hand, kom maar door met die courgette! Lees verder

Doorkijk springrolls met vulling en zoete ansjovissaus

Doorkijk spring rolls met kip, zoete ansjovissaus en noodles

Je kunt nooit teveel ansjovis hebben. Of je vindt het zoiets als de 5e hellekring, dan kan ook. Er schijnt niet echt een middenweg te zijn. Ik ben onbestwistbaar fan van het straalvinnige visje (geen idee wat dat is, ik las het op Wikipedia en vind het eigenlijk wel een geinig woord), dat een maand lang zalig ligt te baden in een bak met zout. Ik ben ook een fan van zout. Wat natuurlijk niet zo heel erg goed is. Maarja, je hebt mij nooit luidkeels horen verkondigen dat ik in alles de beste en braafste ben. En bovendien is het nu toch al te laat om in te zitten over inferieur wangedrag, vrees ik.

Goed, ansjovis it is! Je hebt in je hoofd vast al een paar honderd keer de associatie met pizza gemaakt, schat ik zo in. Ha, dat wordt ‘m lekker niet! Is vast nieuw voor je, dat je ansjovis ook in andere hartstikke hippe gerechten kunt verwerken. Zoals in deze zoete ziltige saus, waar je je doorkijk rollen fijn in kunt dopen strakkies. Zullen we? Lees verder

Gele rijstsalade met spinazie, artisjok, biefstukblokjes en tabascopopcorn

Gele rijstsalade met spinazie, artisjok en biefstukblokjes

Ik zit in de wachtkamer, vandaag. En als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan een wacht-dag. Zo’n dag waarop werkelijk niemand telefonisch bereikbaar is. Er gewoon niet gereageerd wordt op je, toch wel dringende, whatsapp berichten en email. Je laptop niet op wil starten. Je, natuurlijk, in de eindeloze pinrij van de kassa staat terwijl je alleen cash bij je hebt. Je, echt onmisbare, pakket niet bezorgd wordt. Je jezelf in een strakke spijkerbroek hebt gehesen op de dag dat je Iphone om een plek in de koelkast schreeuwt. Dat heeft er misschien niet zoveel mee te maken, denk je, maar ik kan toch niet wachten totdat ik ‘m van mijn plakkerige benen kan stropen. Of totdat de lucht heel sympathiek zijn donderwolken boven mijn hoofd groepeert en het verkwikkende hemelwater over me uitstort. Ik wacht me suf.
Voordeel is dat ik tijdens dit oervervelende proces een zwierig zomers recept in elkaar heb geflanst. Jaaha, ik ga dóór, wat nou wachten! Een doorbraak forceren, hup, aan de slag, de pot op met dat idiote getreuzel, weg met die talmende gezapigheid, het meedeinen met de bloedeloze beweging, leve de actie!
Iets met koude gele rijst en hete popcorn. Omdat ik het daar een buitengewoon geschikte dag voor vind. Nu maar weer wachten tot het volk aan tafel schuift en ik de meerdere staande ovaties dankbaar in ontvangst kan nemen. Zucht;). Lees verder

© 2019 Wendy's Food

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram
LinkedIn