Wendy's Food

Foodblog

Categorie: Sauzen (pagina 1 van 2)

Leeg bord…

Leeg bord…

Ook zo benieuwd wat er op dit bord heeft gelegen?

Stap voor stap: courgettekoekjes met krab en rookkaas. En saus, altijd saus!

Oef, dit is een fijn recept! En makkelijk te volgen, hoewel af en toe wat snel… Pauzeknop is handig:)!

 

Bolognesebrood met mozzarella. Snelle topper!

Bolognesebrood met mozzarella

Ik heb me een tijdje kunnen verschuilen achter het begrip vakantie, maar inmiddels is het alweer ‘de dinsdag erna’. Voor sommigen al meerderen dinsdagen erna, zelfs. Tijd om alle knullige excuses (er is nu toch geen hond die het leest, ik spot net een weergaloos plekje op het overvolle zonnige terras, er schenkt zomaar iemand wijn voor me in, sushi bestellen is ook wel aardig, er zit een lading strandzand in mijn camera en drieduizend andere overbodige ik-kan-nu-echt-niks-doen-dingen) met geweld de kast met het grote hangslot in te proppen. Weg met het lummelen, hup, aan de slag! Je moet de staart natuurlijk niet met de kat gaan laten zwaaien.

Dus nam ik vanmorgen ver voor het ochtendgloren enthousiast de laptop ter hand om een adembenemend verhaal te schrijven, blies een dikke laag dwarrelende stofdeeltjes de ruimte in en ging bruisend van verwachting naar de bewegende cursor staren. Ik spuugde nog net niet in mijn handen. Vervolgens ging ik Facebook checken, Instagram afstropen, Nu.nl openen, mailtjes beantwoorden, overbodige Google fratsen uithalen en witte pluisjes van mijn zwarte shirt pulken.
Hoezo ontwijkgedrag. Man o man. Finaal uit het ritme geslagen, gedachten zo kleurloos als afwaswater en zinnen zo saai als yoghurt. Pfff…. dat wordt weer oefenen. Heb ik goddank nog 49 weken de tijd voor. Tot het weer zomervakantie is;).

Wonderwel werkt de groep neuronen dat recepten voor mij in elkaar draait gewoon door. Ijzersterk ook weer, dit gevulde Turkse brood. Een soort lasagne maar dan zonder lasagne. Heb je ‘m:)? Gaan we maken, mensen! Lees verder

Easy superbe spaghetti carbonara +, met gerookte kip. Ja, ook voor De Beginner en De Zoeker.

Easy superbe spaghetti carbonara +

Vandaag is een prachtdag voor spaghettikunst. Ik word er gelukkig van, van die lange slierten die je naar binnen zuigt, waarbij je constant naar je servet moet grijpen om de restjes saus van je kin te vegen. Fantastisch. Sowieso ben ik scherpslijper van de Italiaanse keuken, wat dat betreft is het een grove schending van mijn reisrechten dat ik nog nooit een voet in dat magistrale culinaire land heb gezet. Schandalig, niet?

Voor nu, laten we gewoon het land van de onbegrensde gastronomische mogelijkheden op ons bord terecht komen via een techniek die koken heet. Wellicht heb je er wel eens van gehoord. Ken je het niet, of denk je dat je het niet kan? Dan ga ik nu een verbaasd “huh?” moment scheppen: Ook Jij Kan Dit! Er is een theorie die roept dat als je 10.000 uur oefent op iets, dat je dat iets dan wel zo’n beetje onder de knie hebt. Nou, ik zal je vertellen, dit lukt jou eenvoudigweg meteen. De eerste keer. Zonder oefenen. Pats. Boem. Raak. Misschien vergis ik me, denk je, omdat je namelijk echt amper een pollepel vast kunt houden. Ja, en misschien kunnen we morgen wel op natuurijs schaatsen.

Geen excuus meer, dus, niets geen sputter dit sputter dat, geef je over aan het keukengeweld van dampende pannen en ratelende handmixers, laat je meeslepen in dat geweldige proces van voedselbereiding, tot het zweet op je voorhoofd glinstert als een fata morgana van een spiegel en je lijf vibreert van passie en vuur, creëer, mensen, creëer!

Kijk ondertussen maar uit dat je het niet leuk gaat vinden, van deze verslaving kom je nooit meer af, namelijk;). Lees verder

Smeuïge borrelnootjes-kipnuggets met sambal-yoghurtsaus.

Sommige dagen hebben een gouden randje. Echt, ze zitten er tussen. Die dagen, dat je zegevierend door het leven danst, en met zevenmijls laarzen torenhoog boven jezelf uitstijgt, alsof je eindelijk het knopje van de schietstoel hebt gevonden. Dat alles wat je oppakt een fluwelen aanraking heeft, als katjes aan een bloeiende wilgenboom.
Dit is zo’n dag, lieve mensen! Ik probeer hem in de tijdmachine te proppen, te kopiëren en te transporteren naar morgen en, het liefst, naar de rest van mijn leven, maar kennelijk werkt dat niet zo. Of de handleiding van de tijdmachine klopt niet, dat is ook een voor de hand liggend iets. Dus braad ik de boter uit en verrek een spier in mijn nek om maar te kunnen zien hoe de rest van deze verrukkelijke dag gaat lopen. En ik denk aan sappige, knapperige kipnuggets die met een heerlijke bite in mijn mond uiteenspatten. Zomaar zin in.

Omdat toeval niet bestaat en het universum het wil: een nugget is een goudklomp, lees ik. Het is nog wel meer, maar de goudklomp spreekt me op de dag met het gouden randje natuurlijk het meeste aan. Kip in goud veranderen, dat moet niet al te moeilijk zijn, hoewel een aantal van onze medemensen het met wat schraapvlees gelukt is er een behoorlijk potje oud ijzer van te frituren. (Ik noem geen namen, verder.) Daar meten wij ons niet mee, ben je belazerd, wij scharen ons niet bij die lelijke club. Wij gaan voor het ultieme, meest malse stukje kippenvlees met de meest krokante crunch: euforie in je donder en bliksemschichten in je hersenpan!

Zo, meer dan gelukt, met een verrassend lage moeilijkheidsgraad. Kan ook niet anders, op een dag als deze:). Wie wil dat nou niet? Lees verder

De lekkerste kaas-salsa saus evehh

De lekkerste kaas-salsa saus evahh

Ik ben meestal wakker als het werk van de straatlantaarns erop zit. Wat, in deze opgewekte tijd van het jaar, redelijk tot zeer vroeg is. In de regel staar ik dan voor de vorm nog een paar luttele momenten naar het plafond, totdat het hoofd, inmiddels zo kwiek als een muis in een berg pindakaas, het écht genoeg vindt geweest en in een hoge versnelling tot actie overgaat.
Zo vanmorgen dacht ik na over een recept voor vandaag, en prompt kreeg ik een enorme behoefte aan tortilla chips met heel veel saus (je kan mij in de prille ochtend werkelijk alles laten eten, van rauwe oesters tot hete bliksem), gevolgd door de vraag: welke saus dan? Ik probeerde me een beeld te vormen van allerlei bij tortilla chips passende sauzen, maar kwam niet verder dan tomatensalsa en kaasdip.
Tot zover de creativiteit.
In het verleden trachtte ik nog wel eens zo’n stilstaand proces te forceren door echt vreselijk dwingend na te denken om er ook maar iets uit te persen, maar daar bereikte ik eigenlijk niets meer mee dan een berg frustatie die zich als een pasgeboren piepkuiken in het koppie nestelde. Dus ging ik iets anders doen (wat Facebooken, emails beantwoorden en andere op de smartphone geestdodende activiteiten uitvoeren), want je laat ook geen dijken ontploffen om een glas water te bemachtigen.
En warempel, het fenomenale sauzen inzicht landde tijdens het tanden poetsen. Een Mexicaanse ratjetoe, sprak mijn volslagen niet-rationele rechterhersenhelft, een samensmelting  tot een vingerlikkende, onweerstaanbare dikke dip creatie. Oh yeah!
Ik vind ‘m meer dan gelukt. Nog even tortilla chips halen. En Corona. En een sombrero. Lees verder

Courgette spaghetti met gerookte dingen, spinazieroomsaus en kaaspretzels

Courgette spaghetti met gerookte dingen, spinaziesaus en kaaspretzels

Wow! Dacht ik. En gelijk daar achteraan ook meteen: sjonguh. Courgette spaghetti, alweer eventjes geleden, geïntroduceerd door Appie. Wow, omdat het een hip en allejezus gezond product is. Het zet aan tot creatief eten, en dat kunnen we alleen maar met hels gejuich omarmen. Dat er meer dingen zijn dan aardappelen, groente en vlees zijn voor ons vastgeroeste Hollanders, zeg maar. En dan de sjonguh. De prijs. 1,99 voor een hoopje van 400 gram. Dat is, zo ongeveer,  het gewicht van een middelgrote courgette. Dat begrijp ik dan weer niet zo goed, zo’n groene knuppel kost in de waan van deze dag nog niet eens 50 cent. Doe je het leuk, dan moet de prijs ook overeind blijven staan, vind ik, als een knoert van een boom in een zware westerstorm. Of misschien kost de verpakking wel dik een Euro, dat kan natuurlijk ook. Juist, ja.
Dus kocht ik een spirelli. Machtig vernuftig dingetje. Kun je werkelijk waar alles mee spirelleren. Zonder worstelen, een verhit rood hoofd, 32.194 ongewenste uitlatingen en putten in je vloer van het betere gooi- en smijtwerk. Serieus. Dat overkomt mij nog wel eens met soortgelijke apparaten, het onhandige gehannes ermee, manmanman. Mangosnijder: werkt niet. Blikopener: gewoon, niet. Doe mij er eens eentje waarmee ik daadwerkelijk een blik in enkele soepele bewegingen open kan draaien, zonder mezelf stinkend nat met tonijnsap onder te spetteren. Ik zal je eindeloos erkentelijk zijn. Avocado-ontpitter: breekt bij eerste gebruik genadeloos in tweeën. Appelklokhuisverwijderaarvierendeler: bestaat niet. Tsss. Belachelijk.
Ik ben er klaar voor, de spirelli als een trofee in mijn opgeheven hand, kom maar door met die courgette! Lees verder

Doorkijk springrolls met vulling en zoete ansjovissaus

Doorkijk spring rolls met kip, zoete ansjovissaus en noodles

Je kunt nooit teveel ansjovis hebben. Of je vindt het zoiets als de 5e hellekring, dan kan ook. Er schijnt niet echt een middenweg te zijn. Ik ben onbestwistbaar fan van het straalvinnige visje (geen idee wat dat is, ik las het op Wikipedia en vind het eigenlijk wel een geinig woord), dat een maand lang zalig ligt te baden in een bak met zout. Ik ben ook een fan van zout. Wat natuurlijk niet zo heel erg goed is. Maarja, je hebt mij nooit luidkeels horen verkondigen dat ik in alles de beste en braafste ben. En bovendien is het nu toch al te laat om in te zitten over inferieur wangedrag, vrees ik.

Goed, ansjovis it is! Je hebt in je hoofd vast al een paar honderd keer de associatie met pizza gemaakt, schat ik zo in. Ha, dat wordt ‘m lekker niet! Is vast nieuw voor je, dat je ansjovis ook in andere hartstikke hippe gerechten kunt verwerken. Zoals in deze zoete ziltige saus, waar je je doorkijk rollen fijn in kunt dopen strakkies. Zullen we? Lees verder

Uit de winter- en in de voorjaarsdip: sjeuïge zoete aardappel. In je nakie;).

Sjeuïge zoete aardappel dip

Driedubbeldik omcirkeld op de kalender: de internationale dag van het naakt tuinieren! Hup, naar buiten mensen, in de luchtige kledij die de natuur je geschonken heeft. Laat de boel maar lekker zwieren en zwaaien terwijl je als een malle in moeder aarde staat te wroeten en aan halsstarrig onkruid trekt. Haha. Fantastisch verzonnen.
Krijg je natuurlijk hartstikke honger en dorst van, van zo’n dag ploeteren in je zalige blote niksie. En als je met zwetende billen in je moestuin bezig bent geweest, heb je vast wel een paar van die lekkere zoete aardappelen geoogst. Geen twijfel mogelijk.
Die gaan we eens even fijn metamorferen naar een sappige voorjaarsdip. Mag ook gewoon in je nakie, kan jou het schelen. Plakken we er gewoon de internationale dag van het naakt koken aan vast. Kleding is echt zo een overgewaardeerd iets. Schenk alvast een bruisend glas bubbelwijn in, anders, en proost op je mooiste bezit: je spetterende lijf! Lees verder

Uit de winter- en in de voorjaarsdip: pikante tonijnspread

Pikante tonijndip

Vissen. Ooit had ik een aquarium, met alles erop en eraan. Nou nee, het begon eigenlijk zo: ik kreeg er 2 voor mijn verjaardag. Je weet wel, in zo’n boterhamzakje. Goudvissen. Ze zwierden met hun mooie oranje sluierstaarten wat angstig door hun veel te kleine huiskamer. Gelukkig had ik helemaal geen verstand van vissen en ook geen kom, een ontzettend tof kado, dus. De volgende dag kwam ik thuis met iets dat leek op een uit de kluiten gewassen cognacglas, wat groene stengels, kiezelstenen, voer, zelfs een klein stenen doorzwemhuisje en een lege portemonnee. Ik zou goed voor de dieren zorgen, was mijn voornemen, en verhuisde ze van het plastic zakje naar hun nieuwe, spannende leefomgeving. Ze gedijden prima, de beestjes, en ik had er zelfs plezier in om door het dikke glas hun onvermoeibare zwemrondes te observeren.
Na een tijdje werd het water vies, en ik verschoonde het. Een dag later zwommen ze niet meer. Hartstikke dood. Ik spoelde ze door het toilet, maar toen ik ze zag verdwijnen in het grote gat, kreeg ik daar toch een mistroostig gevoel van. Het water was waarschijnlijk te koud geweest, sprak de man van de dierenwinkel terwijl hij me beschuldigend over zijn bril aankeek.
Ik besloot het professioneler aan te pakken en kocht een heus aquarium met filters, een temperatuurregelaar en allerlei andere bijkomstigheden, die ik volgens de man met bril echt moest hebben. Een deksel met een tl-balkje leek me wat overbodig, die liet ik liggen. Ik kocht ook 6 exotische, prachtig gekleurde vissen, 2 grote en 4 kleintjes. De bak zag er werkelijk waar picobello uit, en ik was zo trots als een stomerij op zijn hagelwitte lakens. Maar och och, hoe noodlottig: wederom kruiste de man met de zeis mijn pad. Dit keer in de vorm van springvissen, die zichzelf in hun enthousiasme als een kanonskogel uit de bak hadden gelanceerd en, happend naar adem, een doodsklap op de grond hadden gemaakt. 2 Stuks. De groters. Hartstikke dood. Ik stopte ze in een luciferdoosje en begroef ze in de tuin.
Ik gaf de moed niet op (ik heb een graad in koppigheid) en vulde mijn bak aan met de koning der onderwaterwereldzwemmers: de maanvis. Man, wat een prachtexemplaar. Ik nam er 2, zodat ze niet zo eenzaam waren. Ik liet ze voorzichtig in de bak glijden. Ze zagen er tevreden uit, en ik ook. Voordat ik naar bed ging strooide ik nog wat gekleurde voervlokken in het water, maar tot mijn verbazing bleven de toeschietende, happende vissenmondjes uit. De maanvissen zwommen onverstoorbaar hun slow-motion rondjes. Niets aan de hand. Toch? Ik keek nog eens, nu wat oplettender. De kleine visjes. Weg. Verzwolgen door de grote, gestreepte brute barbaren. Hartstikke dood.

Nu eet ik ze alleen nog maar. Ook hartstikke dood;). Pikante tonijn, vandaag, in de dipreeks! Fantastisch met Turks brood, of naanbrood. En met allerlei knisperende, knapperige groenten, ook zo’n goeie.
Lees verder

Oudere berichten

© 2019 Wendy's Food

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram
LinkedIn