Wendy's Food

Foodblog

Categorie: Vis (pagina 1 van 2)

Stap voor stap: courgettekoekjes met krab en rookkaas. En saus, altijd saus!

Oef, dit is een fijn recept! En makkelijk te volgen, hoewel af en toe wat snel… Pauzeknop is handig:)!

 

Romige broccolisoep met avocado en rivierkreeftstaartjes

 

Romige broccolisoep met avocado en rivierkreeftstaartjes

Ik dacht: het wordt zo langzamerhand eens tijd om Zondag Soepdag weer wat nieuw leven in te blazen, vind je niet? Zondag is een uitgesproken Soepdag. Laat ontbijten, boekie lezen, muziek luisteren, een zondagmiddag-met-kaasplank-wijn, Studio Sport en Heel Holland Bakt (ik vond Martine erg leuk, maar André heeft zeker zijn momenten). Alles mag in slow motion modus. Mooi man! Nu is het niet elke week zo’n feest, (er gebeuren soms ook dingen die moeten gebeuren) maar dat ontneemt de zondag niet de “hey, chill dude!” status.
Dan doen we ook niet te ingewikkeld met eten. Soep met brood. Hummmn, dat klinkt als het soort eten dat je nodig hebt voor je verbrandingsoven en je gezondheid en meer niet. Nou, ha, schop je daar even de bal ver over! Soep, lieve mensen, soep is een zo ondergewaardeerd iets. Soep kan koud en heet, vol en dun, hartig en zoet, ingewikkeld en eenvoudig; als amuse, als voor,- hoofd- en nagerecht… Oneindig in zijn variaties.

Daar kunnen we wel iets mee, toch?  Dit broccoli-avocado huwelijk is echt een fijne, warme zondagvuller. En absoluut Easy-Sunday-Proof. Soepen, maar! Lees verder

Knapperige vistaco’s met frisse salsa verde

 

Vistaco’s met frisse groene salsa

Van het weekend zwierf ik wat rond op Facebook, in dat laatste uurtje van de nacht dat je diepste duistere demonen uit hun slijmerige grot tevoorschijn komen. Dat doe ik wel vaker (nooooit op je smartphone gaan pielen als je nog de intentie hebt om te slapen, ik weet het!) om die demonen te doden of om een één of ander geniaal Willie Wortel recept uit te lokken.
Vaak verwerp ik dan idee naar idee, maar soms gebeurt er wel iets. En, jawel, de lampjes gingen één voor één aan in de  onheilspellende krochten, die van groene-witte Lego stenen gemaakt bleken te zijn. Bouwen maar! En, eerlijk is eerlijk, ingegeven door een mede-zwerver, die zich kennelijk ook geroepen voelde om dit donkere uur te benutten voor zijn nachtelijke rondes. ‘Zo vroeg op? Het is zondag. Ga je vissen?’ vroeg hij. Natuurlijk, dacht ik. Dus pakte ik mijn hengel en mijn hoogste hakken en ging op weg, naar de visvijver. Ik ving er een paar, in mijn dromen, die ik allemaal weer terugzette in de vissenpoel. Op een enkele na. Een prachtige kabeljauw. Waarvan akte, bij deze. De rest hengel ik er een andere keer nog uit. Gebundeld in een spannend receptenboek:). Maar oehh wat issie weer lekker!! Proeberen, mensen! Lees verder

Gambataartje met brie, peer en chili-knoflook olie. Voor de leuke visite:D.

Gambataart!

Je kent het wel he, het fenomeen visite (zelf doe ik er niet zo erg aan, ik heb het al druk genoeg om mezelf te vermaken). Eigenlijk zijn er, van wat ik mij kan herinneren toen ik nog sociaal was, twee soorten: de leuke en de niet leuke. Je hebt dus van die avondjes dat je met je kont stijfjes in je zwarte lederen bank gedrukt zit, en je naarstig op zoek bent naar het volgende gespreksonderwerp. Want als hij maar niet valt, die oorverdovende stilte die zo hard tegen je trommelvliezen aan dreunt dat het pijn doet.
Je schenkt 2 kopjes koffie, tussen het gezellig keuvelen door. Er staat zelfs een Delfts blauw schoteltje met koekjes klaar, met wel 3 verschillende soorten. Voor ieder wat wils, zeg maar. Als je bij het onderwerp ‘hoe is het met de kinderen’ aangekomen bent, wordt het tijd voor iets sterkers. Niet te gek, misschien een glas rode wijn? Die heb je meegenomen van jullie laatste vakantie in Frankrijk, zo bij de lokale wijnboer weggeplukt. Doet het altijd goed, zo’n verhaal, en stralend neem je na het eerste overdreven mondgerol de goedkeurende humhums en complimenten over deze uitstekende keuze in ontvangst. Tijd ook, om de nootjes en de blokjes kaas die je haastig (je was weer eens laat uit je werk) uit het AH schap heb gevist te presenteren. Nog meer gekeuvel. Wat een sfeer en gezelligheid.
Je schenkt nog een 2e glas van dat waterige Franse spul, je bezit een grenzeloze gastvrijheid.
Als de klok met een enkele slag aankondigt dat het half 11 is, wordt het toch echt wel tijd voor het bezoek om te gaan. Immers, morgen gaat gewoon de wekker weer! Met een ‘ontzettend leuk, dat moeten we toch echt vaker doen’ verdwijnt de visite, geruisloos oplossend in de duisternis aan de voorbode van de komende nacht (wat natuurlijk niet helemaal waar is, omdat er best veel lantaarnpalen met verkwistend licht in je straat staan te stralen, waardoor je ze 50 meter verder nog ziet lopen).

Je hebt ook van die avondjes, die geen draaiboek nodig hebben. Die lopen als een pas gesmeerde scharnier. Die je eerst om laten vallen van het lachen, en later van nét dat ene glaasje teveel. Die avondjes, waarbij de gesprekken moeiteloos in elkaar overvloeien en degene die het hardst schreeuwt het woord krijgt. Of dat iedereen als een voortgeblazen wolkenpartij naarstig door elkaar heen praat zodat niemand nog begrijpt wat er eigenlijk verteld wordt en door wie, en dat je zeker weet dat de druppels gemorste rode wijn op je witte tapijt blijvend onderdeel van je interieur worden. Maar gelachen wordt er. En geproost. En gegeten. Er is liefde. Overal. Dit zijn de mensen die je vertellen dat je gulp openstaat voordat je naar buiten gaat.
Die visite is heilig. Die visite verdient het dat je de beste wijnen in huis haalt, en ze laat drinken uit je mooiste kristallen glazen. Die visite verdient het ook, by far, dat je gambataartjes voor ze bakt. Echt:). Lees verder

Courgette spaghetti met gerookte dingen, spinazieroomsaus en kaaspretzels

Courgette spaghetti met gerookte dingen, spinaziesaus en kaaspretzels

Wow! Dacht ik. En gelijk daar achteraan ook meteen: sjonguh. Courgette spaghetti, alweer eventjes geleden, geïntroduceerd door Appie. Wow, omdat het een hip en allejezus gezond product is. Het zet aan tot creatief eten, en dat kunnen we alleen maar met hels gejuich omarmen. Dat er meer dingen zijn dan aardappelen, groente en vlees zijn voor ons vastgeroeste Hollanders, zeg maar. En dan de sjonguh. De prijs. 1,99 voor een hoopje van 400 gram. Dat is, zo ongeveer,  het gewicht van een middelgrote courgette. Dat begrijp ik dan weer niet zo goed, zo’n groene knuppel kost in de waan van deze dag nog niet eens 50 cent. Doe je het leuk, dan moet de prijs ook overeind blijven staan, vind ik, als een knoert van een boom in een zware westerstorm. Of misschien kost de verpakking wel dik een Euro, dat kan natuurlijk ook. Juist, ja.
Dus kocht ik een spirelli. Machtig vernuftig dingetje. Kun je werkelijk waar alles mee spirelleren. Zonder worstelen, een verhit rood hoofd, 32.194 ongewenste uitlatingen en putten in je vloer van het betere gooi- en smijtwerk. Serieus. Dat overkomt mij nog wel eens met soortgelijke apparaten, het onhandige gehannes ermee, manmanman. Mangosnijder: werkt niet. Blikopener: gewoon, niet. Doe mij er eens eentje waarmee ik daadwerkelijk een blik in enkele soepele bewegingen open kan draaien, zonder mezelf stinkend nat met tonijnsap onder te spetteren. Ik zal je eindeloos erkentelijk zijn. Avocado-ontpitter: breekt bij eerste gebruik genadeloos in tweeën. Appelklokhuisverwijderaarvierendeler: bestaat niet. Tsss. Belachelijk.
Ik ben er klaar voor, de spirelli als een trofee in mijn opgeheven hand, kom maar door met die courgette! Lees verder

Ovenschuiver met gnocchi, spinazie, kabeljauw en een crunchtopping van tortilla chips. Puik gerechie!

Ovenschuiver met gnocchi

Gnocchi di patate. Deze geestige ovale balletjes zijn gemaakt van aardappel en tarwemeel en doen het hartstikke goed in een makkelijk voor te bereiden ovenschuiver, wat altijd mooi meegenomen is als je niet zoveel tijd hebt om tegen het fornuis aan te hangen. Of als je mensen te eten krijgt, en je hebt geen zin om je keel rauw te schreeuwen zodat je vanuit de keuken bereik hebt in de woonkamer waar iedereen al aan een gezellig glaasje zit te slurpen, behalve jij. Het is ook nogal handig dat je keuken er niet uitziet als een ontplofte kroket in een te hete frituurpan, zoals bij mij meestal het geval is omdat ik de chaoot zelve ben. Ha, de opruimfase ben je allang voorbij, tegen aanschuiftijd. Op je dooie gemakkie een beetje keukenknoeien, ik zeg het je, buitengewoon therapeutisch. Ziehier, voordeel op voordeel! Nou, zullen we? Lees verder

Uit de winter- en in de voorjaarsdip: pikante tonijnspread

Pikante tonijndip

Vissen. Ooit had ik een aquarium, met alles erop en eraan. Nou nee, het begon eigenlijk zo: ik kreeg er 2 voor mijn verjaardag. Je weet wel, in zo’n boterhamzakje. Goudvissen. Ze zwierden met hun mooie oranje sluierstaarten wat angstig door hun veel te kleine huiskamer. Gelukkig had ik helemaal geen verstand van vissen en ook geen kom, een ontzettend tof kado, dus. De volgende dag kwam ik thuis met iets dat leek op een uit de kluiten gewassen cognacglas, wat groene stengels, kiezelstenen, voer, zelfs een klein stenen doorzwemhuisje en een lege portemonnee. Ik zou goed voor de dieren zorgen, was mijn voornemen, en verhuisde ze van het plastic zakje naar hun nieuwe, spannende leefomgeving. Ze gedijden prima, de beestjes, en ik had er zelfs plezier in om door het dikke glas hun onvermoeibare zwemrondes te observeren.
Na een tijdje werd het water vies, en ik verschoonde het. Een dag later zwommen ze niet meer. Hartstikke dood. Ik spoelde ze door het toilet, maar toen ik ze zag verdwijnen in het grote gat, kreeg ik daar toch een mistroostig gevoel van. Het water was waarschijnlijk te koud geweest, sprak de man van de dierenwinkel terwijl hij me beschuldigend over zijn bril aankeek.
Ik besloot het professioneler aan te pakken en kocht een heus aquarium met filters, een temperatuurregelaar en allerlei andere bijkomstigheden, die ik volgens de man met bril echt moest hebben. Een deksel met een tl-balkje leek me wat overbodig, die liet ik liggen. Ik kocht ook 6 exotische, prachtig gekleurde vissen, 2 grote en 4 kleintjes. De bak zag er werkelijk waar picobello uit, en ik was zo trots als een stomerij op zijn hagelwitte lakens. Maar och och, hoe noodlottig: wederom kruiste de man met de zeis mijn pad. Dit keer in de vorm van springvissen, die zichzelf in hun enthousiasme als een kanonskogel uit de bak hadden gelanceerd en, happend naar adem, een doodsklap op de grond hadden gemaakt. 2 Stuks. De groters. Hartstikke dood. Ik stopte ze in een luciferdoosje en begroef ze in de tuin.
Ik gaf de moed niet op (ik heb een graad in koppigheid) en vulde mijn bak aan met de koning der onderwaterwereldzwemmers: de maanvis. Man, wat een prachtexemplaar. Ik nam er 2, zodat ze niet zo eenzaam waren. Ik liet ze voorzichtig in de bak glijden. Ze zagen er tevreden uit, en ik ook. Voordat ik naar bed ging strooide ik nog wat gekleurde voervlokken in het water, maar tot mijn verbazing bleven de toeschietende, happende vissenmondjes uit. De maanvissen zwommen onverstoorbaar hun slow-motion rondjes. Niets aan de hand. Toch? Ik keek nog eens, nu wat oplettender. De kleine visjes. Weg. Verzwolgen door de grote, gestreepte brute barbaren. Hartstikke dood.

Nu eet ik ze alleen nog maar. Ook hartstikke dood;). Pikante tonijn, vandaag, in de dipreeks! Fantastisch met Turks brood, of naanbrood. En met allerlei knisperende, knapperige groenten, ook zo’n goeie.
Lees verder

Op één van mijn wereldreizen ontdekt: Laksa curry met visballetjes, kip, asperges en rauwe andijvie. En rijstnoedels.

Laksa curry met kip, visballetjes, asperges en rijstnoedels

Op één van mijn verre reizen naar Azië fietste ik door het schitterende landschap van Singapore. Ik kwam, geheel onbedoeld,  terecht op een waanzinnige foodmarkt, waar kleurrijke eet- en drinktentjes prachtige exotische gerechten en waren tentoonstelden. Ontelbare aromatische geuren prikkelden mijn neus, mijn smaakpapillen raakten in de Pavlov-toestand. Buiten mezelf van verrukking zette ik mijn fiets neer en daar ging ik dan: op ontdekking naar het beste van de Singaporese keuken. Ik zie me nog zitten op dat gammele stoeltje met de lekkerste curry die ik ooit proefde. Zo puur en verfijnd van smaak, zelden voelde ik mij gelukkiger dan op dat moment. Wat hou ik toch van Azië, met zijn enorme verscheidenheid aan…………………………………………………………….
Haha. Geintje. Ik ben nog nooit in Azië geweest, laat staan in Singapore. Staat nog op mijn bucket list, zeg maar. Vond het wel een idyllisch plaatje in het hoofd om even bij weg te kwijlen;).
Wat wel een gegeven is: de Singaporese keuken is hip. Ik vond dat ik daar dan maar eens erg hip aan mee moest doen met een Laksa curry. Meestal maakt men er daar in het verre Oosten een soep van, ik doe ‘m als saus. Klaar voor de reis, af! Lees verder

Zalige zee-salade met gegrilde groenten en drop dressing. Eh…drop dressing? Juist, ja.

Frisse vissalade met gegrilde groenten en dropdressing

Salades. Echt hoor, ik kan er niet genoeg van krijgen. Ik hou van die ‘crunch’ als de knapperige blaadjes tussen je kiezen worden vermorzeld. Ik heb wel eens een salade op het strand gegeten. Toen was die crunch er ook. Niet zozeer van de blaadjes als wel van een kilo zand dat op mijn bord neergestreken was. Jaksie. De goden verzoeken, natuurlijk, op het strand een salade bestellen. Wie doet dat nou ook.
Betekenis salade volgens de Dikke van Dale: 1) sla.
Zo. Duidelijk, lijkt mij;). Het coole van een salade is natuurlijk dat het uitermate gezond voor je is en weinig kilo’s aan je buik hangt (wat dan weer anders wordt als je er een halve fles mayonaise-dressing over leeg knijpt). En die variatie, he, je kunt werkelijk alles in een salade slingeren. Half blikje groente over? Restjes opgebakken aardappel? Hup, in de salade! Maak er maar wat moois van. Vandaag doen we er eentje uit de zee. Jammie, hengelen maar! Lees verder

Potentiële Paaspronker: Filodeeg-taartjes met asperges, gamba’s, hollandaisesaus en een heel ei

Potentiële Paaspronker

Woehoe, nu is het echt bijna Pasen:D! De zon schijnt zich dit weekend net even jammerlijk schuil te houden, oreert de weermeneer. Ik heb nog stapels boeken, films en series op een stoffende plank liggen. Gaan we ons maar eens in onderdompelen, dan: ik word er blij van. En van recepten maken, natuurlijk. Mooi de tijd voor allemaal.
Zo, over tot de orde van deze dag. We staan aan de vooravond van Paaszondag, dus…  Iets maar weer met ei, dan? En asperges? Hoor ik daar een volmondig “Ja, ja”? Ik zag van de week trouwens dat Nederland te weinig aan de asperges zit te knabbelen. Zonde! De stengels bulken namelijk van de vitaminen en mineralen en zorgen voor je hele lijf, van kop tot teen. Superfood, lieve mensen! Daar willen we toch meer van. Vooruit dan, hop hop, vind je weg naar het witte goud. Wil je zeker weten dat de asperges kakelvers zijn, wrijf dan twee stengels tegen elkaar aan. Zeggen ze iets van ‘piep piep’ dan kun je ze met een gerust hart in dit geinige receppie verwerken. Leef je uit aan de Paastafel, smullen maar! Lees verder

Oudere berichten

© 2019 Wendy's Food

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram
LinkedIn