Wendy's Food

Foodblog

Categorie: Voorgerechten (pagina 1 van 3)

Stap voor stap: courgettekoekjes met krab en rookkaas. En saus, altijd saus!

Oef, dit is een fijn recept! En makkelijk te volgen, hoewel af en toe wat snel… Pauzeknop is handig:)!

 

Simpele mosterdsoep, lieve mensen!

Kijk hoe makkelijk:

En zo wordt ‘ie dan<3:

Mosterdsoep met witte wijn en prei

Zondag simpele soepdag: heldere groentesoep met gegrild yoghurtbrood en peterseliepesto

Heldere groentesoep met yoghurtbrood en peterseliepesto

Het gutst hier de hele dag al van de regen. Puik weer voor het krantje, de lik verf, de film, het boek-in-bad project, de sauna wellicht. En een beetje bakken. Doen we niet te moeilijk over, vandaag, omdat al die andere lekkere ontspannenheid ook nog in het program moet passen, nietwaar? En dan gaan we natuurlijk ook niet stoeien met allerlei moeilijke ingrediënten, nee nee. We houden een super simpele soepdag. En ik hou het kort, want ik moet nog verven, badderen, boeken, kranten én filmen. Punt;). Lees verder

Zondag soepdag: Tandoori bloemkoolsoep met kokosmelk en spekjes

Tandoori bloemkoolsoep

Zondag soepdag op de maandag! Jaha, het kan;).
Ooit kocht ik uit ‘sla je slag dit is echt een koopje’ overwegingen een kilozak tandoorikruiden. Daar lag hij dan, op een achteraffie, geduldig wachtend tot het tijd was om hem om te toveren in een fabuleus gerecht. De dagen werden maanden, de seizoenen kwamen en gingen. Tandoorikilo, die hoorde je niet. Hij wachtte af, in de steevaste overtuiging dat zijn tijd nog zou komen, als een eeuwenoud fossiel dat na vele ondergrondse jaren eindelijk spectaculair zijn opwacht maakt en het daglicht gulzig absorbeert. Tijd is niet van belang in het leven van Tandoorikilo. En verdraaid, de beloning voor zijn geduldige optreden is groots: de ongeëvenaarde samenwerking met Bloemkool is niet minder dan spectaculair te noemen.
Nu de geest uit de fles is, moet Tandoorikilo wel wat haast gaan maken alles uit zijn leven te halen wat erin zit. Immers, zo open en verknipt als hij is, is hem niet meer het eeuwige leven gegund. Live life to the max, Tandoorikilo, gogogo! Tandoorikilo inmiddels een klein beetje leren kennende,  zullen we hem derhalve vaker voorbij zien schuiven, op dit medium. Geef hem een oordopjes-waardig applaus en een warm welkom, mensen! Hij maakt de blits waar! Lees verder

Romige broccolisoep met avocado en rivierkreeftstaartjes

 

Romige broccolisoep met avocado en rivierkreeftstaartjes

Ik dacht: het wordt zo langzamerhand eens tijd om Zondag Soepdag weer wat nieuw leven in te blazen, vind je niet? Zondag is een uitgesproken Soepdag. Laat ontbijten, boekie lezen, muziek luisteren, een zondagmiddag-met-kaasplank-wijn, Studio Sport en Heel Holland Bakt (ik vond Martine erg leuk, maar André heeft zeker zijn momenten). Alles mag in slow motion modus. Mooi man! Nu is het niet elke week zo’n feest, (er gebeuren soms ook dingen die moeten gebeuren) maar dat ontneemt de zondag niet de “hey, chill dude!” status.
Dan doen we ook niet te ingewikkeld met eten. Soep met brood. Hummmn, dat klinkt als het soort eten dat je nodig hebt voor je verbrandingsoven en je gezondheid en meer niet. Nou, ha, schop je daar even de bal ver over! Soep, lieve mensen, soep is een zo ondergewaardeerd iets. Soep kan koud en heet, vol en dun, hartig en zoet, ingewikkeld en eenvoudig; als amuse, als voor,- hoofd- en nagerecht… Oneindig in zijn variaties.

Daar kunnen we wel iets mee, toch?  Dit broccoli-avocado huwelijk is echt een fijne, warme zondagvuller. En absoluut Easy-Sunday-Proof. Soepen, maar! Lees verder

Knapperige vistaco’s met frisse salsa verde

 

Vistaco’s met frisse groene salsa

Van het weekend zwierf ik wat rond op Facebook, in dat laatste uurtje van de nacht dat je diepste duistere demonen uit hun slijmerige grot tevoorschijn komen. Dat doe ik wel vaker (nooooit op je smartphone gaan pielen als je nog de intentie hebt om te slapen, ik weet het!) om die demonen te doden of om een één of ander geniaal Willie Wortel recept uit te lokken.
Vaak verwerp ik dan idee naar idee, maar soms gebeurt er wel iets. En, jawel, de lampjes gingen één voor één aan in de  onheilspellende krochten, die van groene-witte Lego stenen gemaakt bleken te zijn. Bouwen maar! En, eerlijk is eerlijk, ingegeven door een mede-zwerver, die zich kennelijk ook geroepen voelde om dit donkere uur te benutten voor zijn nachtelijke rondes. ‘Zo vroeg op? Het is zondag. Ga je vissen?’ vroeg hij. Natuurlijk, dacht ik. Dus pakte ik mijn hengel en mijn hoogste hakken en ging op weg, naar de visvijver. Ik ving er een paar, in mijn dromen, die ik allemaal weer terugzette in de vissenpoel. Op een enkele na. Een prachtige kabeljauw. Waarvan akte, bij deze. De rest hengel ik er een andere keer nog uit. Gebundeld in een spannend receptenboek:). Maar oehh wat issie weer lekker!! Proeberen, mensen! Lees verder

Gambataartje met brie, peer en chili-knoflook olie. Voor de leuke visite:D.

Gambataart!

Je kent het wel he, het fenomeen visite (zelf doe ik er niet zo erg aan, ik heb het al druk genoeg om mezelf te vermaken). Eigenlijk zijn er, van wat ik mij kan herinneren toen ik nog sociaal was, twee soorten: de leuke en de niet leuke. Je hebt dus van die avondjes dat je met je kont stijfjes in je zwarte lederen bank gedrukt zit, en je naarstig op zoek bent naar het volgende gespreksonderwerp. Want als hij maar niet valt, die oorverdovende stilte die zo hard tegen je trommelvliezen aan dreunt dat het pijn doet.
Je schenkt 2 kopjes koffie, tussen het gezellig keuvelen door. Er staat zelfs een Delfts blauw schoteltje met koekjes klaar, met wel 3 verschillende soorten. Voor ieder wat wils, zeg maar. Als je bij het onderwerp ‘hoe is het met de kinderen’ aangekomen bent, wordt het tijd voor iets sterkers. Niet te gek, misschien een glas rode wijn? Die heb je meegenomen van jullie laatste vakantie in Frankrijk, zo bij de lokale wijnboer weggeplukt. Doet het altijd goed, zo’n verhaal, en stralend neem je na het eerste overdreven mondgerol de goedkeurende humhums en complimenten over deze uitstekende keuze in ontvangst. Tijd ook, om de nootjes en de blokjes kaas die je haastig (je was weer eens laat uit je werk) uit het AH schap heb gevist te presenteren. Nog meer gekeuvel. Wat een sfeer en gezelligheid.
Je schenkt nog een 2e glas van dat waterige Franse spul, je bezit een grenzeloze gastvrijheid.
Als de klok met een enkele slag aankondigt dat het half 11 is, wordt het toch echt wel tijd voor het bezoek om te gaan. Immers, morgen gaat gewoon de wekker weer! Met een ‘ontzettend leuk, dat moeten we toch echt vaker doen’ verdwijnt de visite, geruisloos oplossend in de duisternis aan de voorbode van de komende nacht (wat natuurlijk niet helemaal waar is, omdat er best veel lantaarnpalen met verkwistend licht in je straat staan te stralen, waardoor je ze 50 meter verder nog ziet lopen).

Je hebt ook van die avondjes, die geen draaiboek nodig hebben. Die lopen als een pas gesmeerde scharnier. Die je eerst om laten vallen van het lachen, en later van nét dat ene glaasje teveel. Die avondjes, waarbij de gesprekken moeiteloos in elkaar overvloeien en degene die het hardst schreeuwt het woord krijgt. Of dat iedereen als een voortgeblazen wolkenpartij naarstig door elkaar heen praat zodat niemand nog begrijpt wat er eigenlijk verteld wordt en door wie, en dat je zeker weet dat de druppels gemorste rode wijn op je witte tapijt blijvend onderdeel van je interieur worden. Maar gelachen wordt er. En geproost. En gegeten. Er is liefde. Overal. Dit zijn de mensen die je vertellen dat je gulp openstaat voordat je naar buiten gaat.
Die visite is heilig. Die visite verdient het dat je de beste wijnen in huis haalt, en ze laat drinken uit je mooiste kristallen glazen. Die visite verdient het ook, by far, dat je gambataartjes voor ze bakt. Echt:). Lees verder

Smeuïge borrelnootjes-kipnuggets met sambal-yoghurtsaus.

Sommige dagen hebben een gouden randje. Echt, ze zitten er tussen. Die dagen, dat je zegevierend door het leven danst, en met zevenmijls laarzen torenhoog boven jezelf uitstijgt, alsof je eindelijk het knopje van de schietstoel hebt gevonden. Dat alles wat je oppakt een fluwelen aanraking heeft, als katjes aan een bloeiende wilgenboom.
Dit is zo’n dag, lieve mensen! Ik probeer hem in de tijdmachine te proppen, te kopiëren en te transporteren naar morgen en, het liefst, naar de rest van mijn leven, maar kennelijk werkt dat niet zo. Of de handleiding van de tijdmachine klopt niet, dat is ook een voor de hand liggend iets. Dus braad ik de boter uit en verrek een spier in mijn nek om maar te kunnen zien hoe de rest van deze verrukkelijke dag gaat lopen. En ik denk aan sappige, knapperige kipnuggets die met een heerlijke bite in mijn mond uiteenspatten. Zomaar zin in.

Omdat toeval niet bestaat en het universum het wil: een nugget is een goudklomp, lees ik. Het is nog wel meer, maar de goudklomp spreekt me op de dag met het gouden randje natuurlijk het meeste aan. Kip in goud veranderen, dat moet niet al te moeilijk zijn, hoewel een aantal van onze medemensen het met wat schraapvlees gelukt is er een behoorlijk potje oud ijzer van te frituren. (Ik noem geen namen, verder.) Daar meten wij ons niet mee, ben je belazerd, wij scharen ons niet bij die lelijke club. Wij gaan voor het ultieme, meest malse stukje kippenvlees met de meest krokante crunch: euforie in je donder en bliksemschichten in je hersenpan!

Zo, meer dan gelukt, met een verrassend lage moeilijkheidsgraad. Kan ook niet anders, op een dag als deze:). Wie wil dat nou niet? Lees verder

De lekkerste kaas-salsa saus evehh

De lekkerste kaas-salsa saus evahh

Ik ben meestal wakker als het werk van de straatlantaarns erop zit. Wat, in deze opgewekte tijd van het jaar, redelijk tot zeer vroeg is. In de regel staar ik dan voor de vorm nog een paar luttele momenten naar het plafond, totdat het hoofd, inmiddels zo kwiek als een muis in een berg pindakaas, het écht genoeg vindt geweest en in een hoge versnelling tot actie overgaat.
Zo vanmorgen dacht ik na over een recept voor vandaag, en prompt kreeg ik een enorme behoefte aan tortilla chips met heel veel saus (je kan mij in de prille ochtend werkelijk alles laten eten, van rauwe oesters tot hete bliksem), gevolgd door de vraag: welke saus dan? Ik probeerde me een beeld te vormen van allerlei bij tortilla chips passende sauzen, maar kwam niet verder dan tomatensalsa en kaasdip.
Tot zover de creativiteit.
In het verleden trachtte ik nog wel eens zo’n stilstaand proces te forceren door echt vreselijk dwingend na te denken om er ook maar iets uit te persen, maar daar bereikte ik eigenlijk niets meer mee dan een berg frustatie die zich als een pasgeboren piepkuiken in het koppie nestelde. Dus ging ik iets anders doen (wat Facebooken, emails beantwoorden en andere op de smartphone geestdodende activiteiten uitvoeren), want je laat ook geen dijken ontploffen om een glas water te bemachtigen.
En warempel, het fenomenale sauzen inzicht landde tijdens het tanden poetsen. Een Mexicaanse ratjetoe, sprak mijn volslagen niet-rationele rechterhersenhelft, een samensmelting  tot een vingerlikkende, onweerstaanbare dikke dip creatie. Oh yeah!
Ik vind ‘m meer dan gelukt. Nog even tortilla chips halen. En Corona. En een sombrero. Lees verder

Courgette spaghetti met gerookte dingen, spinazieroomsaus en kaaspretzels

Courgette spaghetti met gerookte dingen, spinaziesaus en kaaspretzels

Wow! Dacht ik. En gelijk daar achteraan ook meteen: sjonguh. Courgette spaghetti, alweer eventjes geleden, geïntroduceerd door Appie. Wow, omdat het een hip en allejezus gezond product is. Het zet aan tot creatief eten, en dat kunnen we alleen maar met hels gejuich omarmen. Dat er meer dingen zijn dan aardappelen, groente en vlees zijn voor ons vastgeroeste Hollanders, zeg maar. En dan de sjonguh. De prijs. 1,99 voor een hoopje van 400 gram. Dat is, zo ongeveer,  het gewicht van een middelgrote courgette. Dat begrijp ik dan weer niet zo goed, zo’n groene knuppel kost in de waan van deze dag nog niet eens 50 cent. Doe je het leuk, dan moet de prijs ook overeind blijven staan, vind ik, als een knoert van een boom in een zware westerstorm. Of misschien kost de verpakking wel dik een Euro, dat kan natuurlijk ook. Juist, ja.
Dus kocht ik een spirelli. Machtig vernuftig dingetje. Kun je werkelijk waar alles mee spirelleren. Zonder worstelen, een verhit rood hoofd, 32.194 ongewenste uitlatingen en putten in je vloer van het betere gooi- en smijtwerk. Serieus. Dat overkomt mij nog wel eens met soortgelijke apparaten, het onhandige gehannes ermee, manmanman. Mangosnijder: werkt niet. Blikopener: gewoon, niet. Doe mij er eens eentje waarmee ik daadwerkelijk een blik in enkele soepele bewegingen open kan draaien, zonder mezelf stinkend nat met tonijnsap onder te spetteren. Ik zal je eindeloos erkentelijk zijn. Avocado-ontpitter: breekt bij eerste gebruik genadeloos in tweeën. Appelklokhuisverwijderaarvierendeler: bestaat niet. Tsss. Belachelijk.
Ik ben er klaar voor, de spirelli als een trofee in mijn opgeheven hand, kom maar door met die courgette! Lees verder

Oudere berichten

© 2019 Wendy's Food

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram
LinkedIn