Wendy's Food

Foodblog

Pagina 2 van 8

Hemelse stoofpot met kip en pompoen. En rode wijn, maar niet de hele fles, yeah!

Pulled chicken stoofpotje met pompoen

De stoofpot. Geweldig geurend, je hele huis vullend met een verrukkelijk aroma, zo’n zinderend gerecht dat je van binnen warm maakt en de kou uit je lichaam verdrijft. Want ja, we ontkomen er niet aan, mensen: het is herfst. En daarna zetten we er zelfs nog een tandje bij in de vorm van woeste winter.

Druipende snotneuzen, blaffende hoestpartijen, mislukte schaatspogingen, stijf bevroren vingers van het autoruit- krabben, je in het aartsdonker uit je bed en naar je werk slepen… Het staat allemaal breeduit grijnzend voor de deur te wachten.
Maar ook: knapperende open haard (moet ik nog eens voor mijn verjaardag vragen), dansend kaarslicht, hete chocolade en warme appeltaart met een enorme berg slagroom, bingewatchen onder een dikke fleecedeken (dahag, wereld!) en het klapstuk: De Dampende Stoofpot.

Hartverwarmend.
Hemels.
Halleluja.

Ja, je moet dit gerecht even de tijd gunnen voor een daverende apotheose (wat een fantastisch woord), maar hey, bijzonder ingewikkeld is het echt niet en je kan onderwijl gerust gaan bingewatchen of iets anders belangrijks met je leven gaan doen. Bovendien zit er wijn in en geen hele fles;). Doen, dus! Al je ziel en zaligheid, hup, slinger het met hartstocht en alle ingrediënten in de pruttelpan, en zie, ruik, proef, beleef wat uit de elementen herrijst. Pure magie, mensen, pure magie.  Lees verder

Opgebakken meergranenrijst met kokosmelk en boontjes enzo

Opgebakken rijst met dingen

Rijst. Geen simpeler volwaardige maaltijd te maken dan met deze grassoort. Voedzaam, ook, en in 184 varianten of meer verkrijgbaar. Lang, kort, dik, dun, rond, zwart, geel, wit, met of zonder vlies, plakkerig, geurend, kruidig. Allemaal in de categorie rijst. Grandioos. Maakt het op zich wel eens lastig, natuurlijk, als je voor een keuzemoment staat, mocht je daar als ongelooflijke draaikont niet zo in uitblinken (moi?).

Maar, rijst gaat het worden vandaag dus ik zet me schrap en bid in de winkel tot de keuzegod dat ik de juiste beslissing neem. Na een tijdje van dubben en etiketten lezen, besluiteloos van het ene op het andere been hoppend (het hielp ook niet echt dat er iemand naast mij kwam staan die een vrolijk deuntje neuriede, zo vals als een ongestemd slagwerk, en wég was de concentratie) en 2 extra overbodige rondjes door de gangpaden te hebben gezworven, (joehoe, doet is ff wat dan!!) gris ik ten einde raad een random rijstpak uit het schap en zwier het onverbiddelijk in de kar. Zo. Mijn keuze is gemaakt. Ik kijk nieuwsgierig wat deze wilde gok mij aan creativiteit gaat opleveren en zie: meergranenrijst. Ha! Absoluut geen beroerde keuze.

De rest van het recept verzin ik er rap even bij, dat gek genoeg geen enkele moeite kost, alsof die ene beslissing een wervelstorm aan hersengymnastiek en gevolgen teweeg brengt. Een mens kan raar in elkaar steken.
Lekker rijst bakken vandaag, lieve mensen! Lees verder

Mexicaanse lasagne-rolletjes met kip en quacomole. Behoorlijk in de war, lijkt mij.

Mexicaanse lasagne-rolletjes met kip en quacomole

Soms kun je compleet in de war zijn met dagen en tijd, zelfs met seizoenen. Zo kun je je  op een maandag wanen, met schitterend nazomerweer. Blijkt dat je al middenin de week zit, op een herfstachtige woensdag met een voortrazende wind die de pet van je bol blaast en je de ernstige overweging maakt om de verwarming aan te zetten, of een dikke trui achter uit je kast te vissen omdat je snotverdorie, toch wel enorm zit te lidderen in je korte mouwen shirtje.

Want weet je, je bent er helemaal nog niet aan toe, aan dit seizoenswisselend gedoe. Ergens in oktober, ja, dan mag de natuur zijn omslag maken, en jij je op jouw beurt verschuilen achter warme chocolademelk met een grote dot vers geslagen room. Dan mag je onder je fleece deken tegen de kachel kruipen, met een dikke pil waarvan je je had voorgenomen die van de zomer al uit te hebben gelezen, maar je zo druk was met zonnige dagen en zwoele avonden dat dat nou net even niet in het schema paste.  Dan mag je mijmerend opgeslokt worden door de gele vlammen van het knapperend haardvuur en, voor mijn part, daar zelfs marshmallows boven roosteren. Dan he, dan! Toch niet begin september al, mensen?! Nee toch??

Nou, daar kun je dus best heel erg van in de war raken. Zo erg zelfs, dat je het besef dat je eigenlijk iets zoets zou moeten maken volledig kwijt bent. Niks geen Wendy’s sweet wednesday. En kijk dan wat je wel voorgeschoteld krijgt, vandaag? Mexicaanse lasagnerolletjes? Behoorlijk in de war, naar mijn mening. Maarja. Op sommige dingen heb je nu eenmaal geen invloed.  Lees verder

Bolognesebrood met mozzarella. Snelle topper!

Bolognesebrood met mozzarella

Ik heb me een tijdje kunnen verschuilen achter het begrip vakantie, maar inmiddels is het alweer ‘de dinsdag erna’. Voor sommigen al meerderen dinsdagen erna, zelfs. Tijd om alle knullige excuses (er is nu toch geen hond die het leest, ik spot net een weergaloos plekje op het overvolle zonnige terras, er schenkt zomaar iemand wijn voor me in, sushi bestellen is ook wel aardig, er zit een lading strandzand in mijn camera en drieduizend andere overbodige ik-kan-nu-echt-niks-doen-dingen) met geweld de kast met het grote hangslot in te proppen. Weg met het lummelen, hup, aan de slag! Je moet de staart natuurlijk niet met de kat gaan laten zwaaien.

Dus nam ik vanmorgen ver voor het ochtendgloren enthousiast de laptop ter hand om een adembenemend verhaal te schrijven, blies een dikke laag dwarrelende stofdeeltjes de ruimte in en ging bruisend van verwachting naar de bewegende cursor staren. Ik spuugde nog net niet in mijn handen. Vervolgens ging ik Facebook checken, Instagram afstropen, Nu.nl openen, mailtjes beantwoorden, overbodige Google fratsen uithalen en witte pluisjes van mijn zwarte shirt pulken.
Hoezo ontwijkgedrag. Man o man. Finaal uit het ritme geslagen, gedachten zo kleurloos als afwaswater en zinnen zo saai als yoghurt. Pfff…. dat wordt weer oefenen. Heb ik goddank nog 49 weken de tijd voor. Tot het weer zomervakantie is;).

Wonderwel werkt de groep neuronen dat recepten voor mij in elkaar draait gewoon door. Ijzersterk ook weer, dit gevulde Turkse brood. Een soort lasagne maar dan zonder lasagne. Heb je ‘m:)? Gaan we maken, mensen! Lees verder

Easy superbe spaghetti carbonara +, met gerookte kip. Ja, ook voor De Beginner en De Zoeker.

Easy superbe spaghetti carbonara +

Vandaag is een prachtdag voor spaghettikunst. Ik word er gelukkig van, van die lange slierten die je naar binnen zuigt, waarbij je constant naar je servet moet grijpen om de restjes saus van je kin te vegen. Fantastisch. Sowieso ben ik scherpslijper van de Italiaanse keuken, wat dat betreft is het een grove schending van mijn reisrechten dat ik nog nooit een voet in dat magistrale culinaire land heb gezet. Schandalig, niet?

Voor nu, laten we gewoon het land van de onbegrensde gastronomische mogelijkheden op ons bord terecht komen via een techniek die koken heet. Wellicht heb je er wel eens van gehoord. Ken je het niet, of denk je dat je het niet kan? Dan ga ik nu een verbaasd “huh?” moment scheppen: Ook Jij Kan Dit! Er is een theorie die roept dat als je 10.000 uur oefent op iets, dat je dat iets dan wel zo’n beetje onder de knie hebt. Nou, ik zal je vertellen, dit lukt jou eenvoudigweg meteen. De eerste keer. Zonder oefenen. Pats. Boem. Raak. Misschien vergis ik me, denk je, omdat je namelijk echt amper een pollepel vast kunt houden. Ja, en misschien kunnen we morgen wel op natuurijs schaatsen.

Geen excuus meer, dus, niets geen sputter dit sputter dat, geef je over aan het keukengeweld van dampende pannen en ratelende handmixers, laat je meeslepen in dat geweldige proces van voedselbereiding, tot het zweet op je voorhoofd glinstert als een fata morgana van een spiegel en je lijf vibreert van passie en vuur, creëer, mensen, creëer!

Kijk ondertussen maar uit dat je het niet leuk gaat vinden, van deze verslaving kom je nooit meer af, namelijk;). Lees verder

Knapperige vistaco’s met frisse salsa verde

 

Vistaco’s met frisse groene salsa

Van het weekend zwierf ik wat rond op Facebook, in dat laatste uurtje van de nacht dat je diepste duistere demonen uit hun slijmerige grot tevoorschijn komen. Dat doe ik wel vaker (nooooit op je smartphone gaan pielen als je nog de intentie hebt om te slapen, ik weet het!) om die demonen te doden of om een één of ander geniaal Willie Wortel recept uit te lokken.
Vaak verwerp ik dan idee naar idee, maar soms gebeurt er wel iets. En, jawel, de lampjes gingen één voor één aan in de  onheilspellende krochten, die van groene-witte Lego stenen gemaakt bleken te zijn. Bouwen maar! En, eerlijk is eerlijk, ingegeven door een mede-zwerver, die zich kennelijk ook geroepen voelde om dit donkere uur te benutten voor zijn nachtelijke rondes. ‘Zo vroeg op? Het is zondag. Ga je vissen?’ vroeg hij. Natuurlijk, dacht ik. Dus pakte ik mijn hengel en mijn hoogste hakken en ging op weg, naar de visvijver. Ik ving er een paar, in mijn dromen, die ik allemaal weer terugzette in de vissenpoel. Op een enkele na. Een prachtige kabeljauw. Waarvan akte, bij deze. De rest hengel ik er een andere keer nog uit. Gebundeld in een spannend receptenboek:). Maar oehh wat issie weer lekker!! Proeberen, mensen! Lees verder

Supergezonde Oosterse salade met gebakken wilde perzik en een waanzinnige kokosmelk-dressing

Knisperende Oosterse salade met gebakken wilde perzik en een waanzinnige kokosmelk-dressing

Jawel, vandaag is het zo ver: de groene dag! Geen idee of dat wel zo handig is op vrijdag-snackdag, maar het borrelde als een kaassoufle in een frituurpan omhoog. Nou, probeer daar maar eens weerstand aan te bieden. Onbegonnen werk. Trouwens, mij heb je er niet mee, met zo’n groene dag. Ik hap net zo lief in een knisperfrisse rijkgevulde schotel bladgroenten als in een tosti met extra kaas en mayo (maar als ik dat teveel eet dan graaf ik met vork en mes mijn eigen graf, dat kan de bedoeling van het leven niet zijn). Mits de dressing goed is, uiteraard, daar staat of valt die hele berg vitaminen mee.
Rule number one in saladeland: zonder dressing geen salade! En nee, dan bedoel ik natuurlijk niet de discutabele inhoud van een fles slasaus uit de supermarkt. Je moet het voor de gein eens testen, eentje met en eentje zonder. Gewoon lekker wat groene en rode dingen klein snijden en door elkaar husselen. Zakje gemengde salade erbij. Wat ik hieronder schets zou zomaar een mogelijk scenario kunnen zijn:

-Bord 1 hussel zonder dressing: Netjes schuif je met je mes een kleine hoeveelheid salade op je vork. Als je halverwege bord en mond bent, flikkert de hele boel ervan af. Bij poging 3 lukt het je eindelijk iets in je mond te laten verdwijnen. Je sluit je ogen en proeft. Het proeft groen. Behoorlijk groen, zelfs. Het voelt alsof je eindelijk het antwoord hebt gekregen op de brandende vraag hoe gras smaakt. De komkommer en de paprika leuken het geheel wel wat op, maar erg enthousiast word je er niet van. Je spoelt alles snel weg met een glas water. De rest van het bord schuif je theatraal opzij.

-Bord 2 hussel met dressing: Netjes schuif je met je mes een kleine hoeveelheid salade op je vork. In een vloeiende beweging bereikt de vork zijn doel. Je sluit je ogen en proeft. Een explosie van smaak en structuur barst los in je mond. Het proeft compleet en volledig in balans, als de donderklap die volgt op de bliksemflits. Het pikante zoetzure van de dressing, het knisperfrisse van de sla, het coole van de komkommer, de bite van de paprika…manman, wat een ervaring. Je rent naar je wijnvoorraad en schenkt een glas van je beste fles in. Gulzig maak je het bord leeg, laat een dikke boer en likt het laatste beetje dressing van het porselein.

Ha, is me dat even een onafhankelijke en betrouwbare test! Zullen we maar, dan? Hophop, aan de Oosterse knispersalade mét superdressing! Lees verder

Wendy’s sweet wednesday: yoghurtmousse met witte chocola, limoenrasp en rood fruit-pepernoten crumble

Yoghurtmousse met witte chocola, limoenrasp en rood fruit-pepernoten crumble

‘Mam!’, riep Iris gisteren. ‘Kijk dan, ze zijn er alweer! Kan je daar iets mee maken, ah please, toe…’.
Sjemig, dacht ik. Pepernoten. Niks vol verwachting toeleven naar de Goedheiligman, in oktober, wanneer de herfstregen ferm tegen de ramen beukt en de bomen bladeren huilen door de krachtige wind. Geen warme chocomel-met-rum-gevoel (je brengt met elke slok de warmte in je donder), onder fleece dekens in het vroege donker naar de smeulende vuurkorf staren en dat moment gebruiken om lekker tegen elkaar aan te kruipen. Geen slingers van papieren rookworsten om de winter in te luiden (die hebben wij, altijd;).

Nee, we zitten nu nog heerlijk met de voetjes, loom, in het warme zand. Rosé soldaat te maken. Oesters te eten. Champagne te drinken. Vakantie te vieren. Ergens op de aardbol. Heerlijk. Wie denkt er aan bergen pepernoten, kleurrijke Pieten en dikke Sinterklazen?

Maar ach, ze zijn er, de pepernoten. Dus waarom niet? Eieren zijn er tenslotte ook niet alleen met Pasen. Volgend jaar liggen ze vast al op 6 december in de winkel. Zonder een 50% korting sticker. Lees verder

Gambataartje met brie, peer en chili-knoflook olie. Voor de leuke visite:D.

Gambataart!

Je kent het wel he, het fenomeen visite (zelf doe ik er niet zo erg aan, ik heb het al druk genoeg om mezelf te vermaken). Eigenlijk zijn er, van wat ik mij kan herinneren toen ik nog sociaal was, twee soorten: de leuke en de niet leuke. Je hebt dus van die avondjes dat je met je kont stijfjes in je zwarte lederen bank gedrukt zit, en je naarstig op zoek bent naar het volgende gespreksonderwerp. Want als hij maar niet valt, die oorverdovende stilte die zo hard tegen je trommelvliezen aan dreunt dat het pijn doet.
Je schenkt 2 kopjes koffie, tussen het gezellig keuvelen door. Er staat zelfs een Delfts blauw schoteltje met koekjes klaar, met wel 3 verschillende soorten. Voor ieder wat wils, zeg maar. Als je bij het onderwerp ‘hoe is het met de kinderen’ aangekomen bent, wordt het tijd voor iets sterkers. Niet te gek, misschien een glas rode wijn? Die heb je meegenomen van jullie laatste vakantie in Frankrijk, zo bij de lokale wijnboer weggeplukt. Doet het altijd goed, zo’n verhaal, en stralend neem je na het eerste overdreven mondgerol de goedkeurende humhums en complimenten over deze uitstekende keuze in ontvangst. Tijd ook, om de nootjes en de blokjes kaas die je haastig (je was weer eens laat uit je werk) uit het AH schap heb gevist te presenteren. Nog meer gekeuvel. Wat een sfeer en gezelligheid.
Je schenkt nog een 2e glas van dat waterige Franse spul, je bezit een grenzeloze gastvrijheid.
Als de klok met een enkele slag aankondigt dat het half 11 is, wordt het toch echt wel tijd voor het bezoek om te gaan. Immers, morgen gaat gewoon de wekker weer! Met een ‘ontzettend leuk, dat moeten we toch echt vaker doen’ verdwijnt de visite, geruisloos oplossend in de duisternis aan de voorbode van de komende nacht (wat natuurlijk niet helemaal waar is, omdat er best veel lantaarnpalen met verkwistend licht in je straat staan te stralen, waardoor je ze 50 meter verder nog ziet lopen).

Je hebt ook van die avondjes, die geen draaiboek nodig hebben. Die lopen als een pas gesmeerde scharnier. Die je eerst om laten vallen van het lachen, en later van nét dat ene glaasje teveel. Die avondjes, waarbij de gesprekken moeiteloos in elkaar overvloeien en degene die het hardst schreeuwt het woord krijgt. Of dat iedereen als een voortgeblazen wolkenpartij naarstig door elkaar heen praat zodat niemand nog begrijpt wat er eigenlijk verteld wordt en door wie, en dat je zeker weet dat de druppels gemorste rode wijn op je witte tapijt blijvend onderdeel van je interieur worden. Maar gelachen wordt er. En geproost. En gegeten. Er is liefde. Overal. Dit zijn de mensen die je vertellen dat je gulp openstaat voordat je naar buiten gaat.
Die visite is heilig. Die visite verdient het dat je de beste wijnen in huis haalt, en ze laat drinken uit je mooiste kristallen glazen. Die visite verdient het ook, by far, dat je gambataartjes voor ze bakt. Echt:). Lees verder

Een koek in een koek. Oreo, aardbei, marshmallow, witte chocola (wat fout;))… Wendy’s sweet wednesday!

Een koek in een koek.

“Je moet je aan je afspraken houden’, zei mijn dochter Iris vanmorgen een tikkeltje beschuldigend, toen ik mij hardop afvroeg wat voor een recept ik ging verzinnen op deze dag. En gelijk heeft ze, ook. De woensdag is voor de zoeters, zoals ik aanvankelijk bedacht, en daar heb ik me gewoon aan te houden. Punt.
Nou, behoor je tot de zoeters? Eat your heart out, dan!
Ik hou het even klein verder, om de een of andere onverklaarbare reden lijkt deze dag stukken korter dan anderen. Receppie!! Lees verder

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2019 Wendy's Food

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram
LinkedIn